sonra şehir sustu biraz,
boğaz suyu gibi çekildi içimden.

ağaç kaldı, rüzgâr kaldı,
ben —
üzerimden dökülen o son akşamla
hafiflemiş bir gölge sadece.

İstanbul’un o meşhur ama kısa süren erguvan mevsimini, bir veda ve içsel bir arınma sahnesine dönüştürmüş. Şiirinizde özellikle İstanbul ile olan o hırçın bağın kopuşunu hissetmek çok mümkün.
​Şiirin bende bıraktığı izlenimler Erguvanın o canlı kırmızısı/moruna karşılık, şairin içindeki "çölü silkelemesi" müthiş bir kontrast oluşturmuş. Baharın ortasında kurak bir vedayı anlatmak, duygunun derinliğini artırmış.
​ İstanbul’un o umursamaz, başına buyruk ruhunu kuşlar üzerinden kişileştirmeniz çok yerinde...
Şehrin artık sizi bir "ev sahibi" gibi değil, bir "yabancı" gibi karşıladığını hissettiriyor.
​Finalin Ağırlığı: Anka kuşunun bile doğmadığı o küller, gerçekçi bir yorgunluğu temsil ediyor. Romantik bir yeniden doğuştan ziyade, dürüst bir tükenmişliği vurgulamanız şiiri daha vurucu kılmış.
İsterdim pierloti tepesinde çay bahçesinden o halicin eşsiz manzarısını seyretmeni tavsiye ederim..çok değerli bir eserdi tebrik ederim