Öleceğini Hatırla

Öleceğini hatırla dediler,
Ben zaten her gece biraz ölüyordum.
Yastığımın bir yanı boş,
Diğer yanı küldü.
Adını andığım her anda
Göğsümde bir mezar derinleşti.

Öleceğini hatırla…
Sanki bilmiyorum toprağın sabrını.
Sanki bilmiyorum soğuyan bir elin
Bir daha ısınmayacağını.
Ben ölümü bir bakışın çekilişinden öğrendim,
Gözlerinde kapanan kapıdan.

Aşk dediler bana,
Ben yangın anladım.
Sevda dediler,
Ben dumanın altında kalmış çığlık.
Bizimkisi çiçekli bir hikâye değildi;
Kökü toprağa,
Gövdesi karanlığa uzanan bir ağaçtı.

Öleceğini hatırla…
Evet, hatırlıyorum.
Çünkü sen sustuğun gün
İçimdeki ses de gömüldü.

Bir adam ikiye ayrıldı o vakit:
Biri yürüyen,
Biri toprağa yatmış.
Geceler artık siyah değil,
Daha koyu.
Sabahlar aydınlık değil,
Sadece zorunlu.

Her nefes alışımda
Biraz daha eksiliyorum.
Aşk dedikleri şey
Bazı adamlarda çiçek açmaz.
Bazı adamlarda toprak olur.

Benim içimde açmadı;
Benim içimde gömüldü.
Öleceğini hatırla…
Hatırlıyorum.
Bu yüzden ertelemiyorum acımı.

Bu yüzden inkâr etmiyorum sevgimi.
Ölüm gelecekse
Beni yarım değil, yanmış bulsun.
Toprak bedenimi örtebilir,
Ama içimdeki yangını söndüremez.

Çünkü ben sevdim.
Kaybettim.
Kaybettiğimle birlikte yaşamayı öğrendim.
Bir gün adım bir taşta yazacak belki,
Ama o taşın altında
Yalnız bir beden olacak.

Sevdam değil.
Öleceğini hatırla dediler.
Ben hatırladım.
O günden beri
Her günü
Son günümmüş gibi değil,
Son aşkım gibi yaşıyorum.

Not
O gün hangi kafayla yazdım bende bilmiyorum