Zirvelerde yaşıyorum hayatı
Albatros bakışlarla izliyorum dünyayı
Uçsuz bucaksız bir çöl gibi görünüyor sanki her yer
Göz alabildiğine kasvet akan beton yükseltiler
O yükseltilerden birinin cephesinde
İskelenin en üst sereninde
Çaresizliğin kıyısında
Bir lokma uğruna kıyasıya bir mücadelenin tam ortasında
Kuşkuya yer bırakmayacak kadar yorgunum
Ölümle yaşam arasında boğuşuyorum
Güneşin azametini en çok kustuğu vakit
Beynim kaynıyor, sanki patlamaya hazır bir dinamit
Bunaltıcı havaya koysan dayanamaz patlar termostat
Alnımdan süzülen ter dudaklarımda bırakıyor kekremsi bir tat
Herkesin içtiği suyun bileşeni bile h2o
Benimki ise artı biraz kireç, birazcıkta çimento
Vizör bakışlarımda beklediğim daim bir umut
Görebildiğim ise sadece meçhulde gezen yalnız bir bulut
Nasırlı avuçlarımın arasında tutuyorum çelimsiz bir kürek
Soruyorum benliğime bumuydu hayalindeki erek
Soruyu küreğe doldurup kusarcasına vuruyorum duvarlara
Cevap çamur olup çimke, çimke sıçrıyor biçare suratıma
Attığım taş ileri gitmez benim, böyle gelmiş böyle gider bu silsile
Yaradan yazmışsa yazgıyı ne kadar çırpınırsan çırpın nafile
Yaşadığım her an bütün hücrelerim edilirken absorbe
Ölmek belki de en doğrusu hayatta kalma çabam beyhude
SEYİT ALİ ORUÇ