Sevgime ölçü istemiştin bir zamanlar.
Masadaki kibrit çöpünü göstermiştim.
Şakaydı belki
Ama en ciddi cevabımdı aslında
Senin dünyalar kadar cevabının yanında
Daha gerçek ve samimiydi
Sen o gün güldün,
Gülüşünün kenarında eksik bir ışık vardı,
Ben fazlasını hayal ederek tamamladım

Yıllar aktı.
Ben cevabımı küçültmeden sakladım.
Değişmediğini bilirdin
Yine de inanmak yerine tarttın.
Ezber cümleler bekledin benden,
Soruların merakından değildi
İçinden çekilen sevginin yerini doldurmak içindi.
Ben sevgiyi yaşattım.
Sen söz aradın,
Ben ömür koydum ortaya.
Ellerime baktın eksiliyor mu diye,
Yüreğime bakmadın çoğalıyor mu diye.

Bir kibrit çöpüydü ölçüsü sevgimin,
Küçük sandın.
Ama küçülmediğine hiç bakmadın
Ben ise senin hep kalbine baktım
Gözlerinde gördüm o dünyaların eridiğini
Dokunuşların hafifledi zamanla,
Aynı yerde durduğun halde
Bana daha uzaktan değiyordun.
Bir zamanlar adımı söyleyişin ev gibiydi,
Sonraları sadece bir ses oldu.
Yanlış uykuya daldığımı hep hissettim
Ama hep görmezden geldim işte
Bir an bile sürecek olsa yaşamaya değer dedim
Bir saniyelik mutluluk için
Ömrümü feda ettim

Gecelerce uykunun kıyısında nöbet tuttum,
Uyanışlarına görünmez izler bıraktım.
Tesadüf dediğin çoğu şey, benim sessiz dokunuşumdu aslında.
“Aynı değilim artık” dedin,
Ben onu “yorgunum” diye yorumladım
Görmeyen göz suçlu değildir
Görmek istemeyen yürek yorucudur.

Adımı taşıdın,
Ruhuma hiç yer açmadın.
Cebi boş bir kalbi yoksul sandın,
Oysa bütün servetimi senin yanında tükettim.
Bana ayırdığın zaman daraldı,
Ama ben takvimleri büküp içine yine seni yazdım.
Senin sevginin bittiği yerde
Benim de rüyam bitti.
Yoruldum artık
Beni çok yordun

Benim kırmızı çizgilerim vardı:
Başka bakışa dönmem,
Güveni ikiye bölmem,
Kimseyi aldatmam
Şimdi içimden karanlık ihtimaller geçiyorsa
Bil ki
O çizginin tam üstünde yürüdüğümdendir
Düşüşle dönüş arası bıçak sırtı bir yerdeyim.

Öfkeyle yaktığın kibrit beni değil,
Bizden kalan ihtimali tutuşturdu
Sanıyorsun ki beni yakacak
Oysa ateş tek kişilik yanmaz
Artık ben de nefretle körüklüyorum.
Söndürmeye de hiç niyetim yok.
Bir nefeslik umut bile kalmadı içimde.
Ama şunu unutma
Öfkenin bittiği yerde pişmanlık başlar.
Nefret kendiliğinden biterse
O duyguya bile değecek kimse kalmadığı içindir
Seçim senin
Ya bırak kül olana dek yansın
Ya da üfle aşk kazansın

SEYİT ALİ ORUÇ