fabrika düdüğü ötmüyor artık
sadece kulaklarımda ötüyor
her sabah saat altıda
ölümün sessiz alarmı

otobüs duraklarında beklerken
insanlar sigara içiyor
ama nefes almıyorlar
sadece dumanı tutuyorlar içlerinde

benim gibi

depoda çalıştım on yıl
karton kokusu cildime işledi
şimdi her gece rüyamda
kutular içinde yaşıyorum

kendimi kutuladım
etiketledim: KIRILGAN
ama kimse okumadı

barlar açıkken gidiyorum
kapandığında kalıyorum
barmen beni sevmez
ama viski beni sever
en azından dürüst

kadınlar geldi gitti
her biri bir şiir gibi başladı
her biri bir fatura gibi bitti
ödenmemiş
birikmiş faizli

şimdi bu odada
ampul sönük
kalem kırık
kağıt buruşuk
ben

yazıyorum işte
ne için bilmiyorum
belki yarın ölürsem
biri bulur
"ah" der
"bu da yazarmış"

yeter bana
bu "ah"
bu küçük ölümsüzlük
dört duvar arasında
kira borçlu
ama özgür

özgürlük ne demekti?
unuttum
belki de hiç bilmedim
sadece kelimeyi sevdim
sesini
özgürlük
özgürlük
boş bir şişeye vuran rüzgar gibi

yarın fabrika düdüğü çalacak
kulaklarımda
gideceğim
gideceğim
gitmeyeceğim
gitmiş olacağım

zaten hiç gelmemiştim.

Erkan