Dün içtiğim kahve
midemle hâlâ tartışırken
uyandım,
saat yanıp sönüyordu
sanki bilmemi istemediğim
bir şeyi biliyormuş gibi.

Oda
ucuz sigara
ve gece yarısından sonra
alınmış kararlar kokuyordu.
Duvarlar beni yargılamadı—
daha kötülerini görmüşlerdi
daha çok çabalayan.

Dışarıda şehir öksürdü.
Otobüsler yorgun kemiklerini
sürükledi sokak boyunca,
ve bir çocuk
bugünün farklı olacağına
inandı.
Zavallı herif.

Bir içki koydum
kutlamak için değil
önümdeki saatlerle
pazarlık etmek için.
Hayat izin istemez—
gelir,
oturur
ve öğle yemeğini yer.

Aşkı düşündüm,
güzel bir yalanı
iyi bacaklı
ve kötü zamanlamalı.
O sonsuzluk istediğini söyledi.
Ben sessizlik istediğimi söyledim.
İkimiz de yalan söyledik.

Öğlene doğru
hiçbir şey düzelmedi
ama hiçbir şey de beni öldürmedi,
ve bazen
devam etmek için
bu yeterlidir.

Bir sigara daha yaktım,
dünyaya usulca orta parmak gösterdim,
ve hayatta kalmanın
başlı başına
bir tür şiir olduğuna
karar ver