Sorarlarsa beni yabancı şehirlerde, ismimi derinlere gömüp suskunluğun zırhına bürün;
Geçmişin tozlu raflarında,
Vakti çoktan dolmuş bir hatıraydı," dersin geçersin.
Anlatma kimseye içimizde kopan fırtınaları, nasıl parça parça dağıldığımızı,
Yüzündeki çizgileri gösterip,
Zamanı geldi,
Sessizce silindi gitti," dersin.
~~
Yolların sonu görünmediğinde ve karanlık, kalbinin yaralı duvarlarına çarptığında;
Umut, kanadı kırık bir kuş gibi avuçlarından gökyüzüne süzülüp kaybolduğunda;
Adımı anıp da yorma yorgun nefesini, bırak küller rüzgârın insafında kalsın,
"Kendi girdabında boğulan, iz bırakmadan kaybolup giden bir nefesti," dersin.
~~
Hangi limana sığınsan bir zamanlar esen kasırgam gelir, dalgalarım döver kıyılarını,
Hangi pencereden baksan, buğulu camlarda yarım kalmış siluetimi görürsün belki.
Sana beni soran meraklı ve soğuk gözlere, kalbindeki yangını hiç belli etmeden;
"Bir mevsimlik rüzgârdı kapımı çalan, esti geçti ve ardında enkaz bıraktı," dersin.
~~
Yüreğinde uykusundan uyanan eski sızı gelip boğazına düğümlenirse ansızın,
Yarım kalmış bir şarkının ezgisi sokak aralarında yankılanıp ruhunu zehirlerse;
Hatırlama hatıraların keskin ucunu, bakma artık arkanda bıraktığın viraneye,
"Rüzgârın önüne katıp meçhule savurduğu bir yapraktı, dalı koptu bitti," dersin.
~~
Sessizlik gece vakti ağır bir sis gibi çöktüğünde odanın soğuk her yanına,
Anılar doluşunca damarlarında ağır ağır akan kederli ve yorgun kanına,
Gözlerini benden kaçırıp, sığınacak yer arar gibi bakarken derin boşluğa;
"Kendi masalında sürgün edilmiş, yurdunu kaybetmiş kimsesiz bir candı," dersin.
~~
Yükleme sakın bu ağır günahı kaderin boynuna, suçlu arama yerin yedi kat dibinde,
Beni sen itmedin karanlığa,
Ben kendim düştüm sonu gelmez, dipsiz uçurumlara.
"Her şey benim hatamdı, bütün bu koca yıkım benim suçumdu," diye anlat dünyaya,
"Ben kırdım o kalbi, ben yordum o ruhu, ben tükettim; biri vardı ve bitti," dersin.
~~
Zamanın acımasız eli değince saçlarının tellerine, aynalar sana yabancılaştığında,
Bakarsan titreyen ellerine ve geri gelmeyecek olan o eski, güneşli dünlere;
"Söyleyecek çok sözü vardı aslında ama dili lal olmuştu, sustu kendi içine,"
"Gönlü bin yerinden kırıktı, feryadı kimseden duyulmazdı artık," dersin.
~~
Yürürsen bir gün el ele geçtiğimiz dar ve yosun kokulu eski sokaklarda,
Eski bir hüzün, sanki bizi beklermiş gibi pusuda durursa ıssız duraklarda;
Sakın ola eğme dik başını yere, bırak yaşlar aksın ama asla belli etme,
"Gördüğüm en ağır rüyaydı belki ama uyandım işte ve her şey bitti," dersin.
~~
Sende mahvoldum ben, seninle yeniden var oldum, her zerremle ruhuna karıştım,
Kendi çizdiğim yalan yollardan geçip, en sonunda çıkmaz sokaklarında son buldum.
Soran olursa içindeki bitmek bilmeyen bendeki seni, küllenmeyen büyük ateşi;
"Ben bende bittim, sadece sende yeniden can bulup nefes aldım ama tükendim," dersin.
~~
Gökyüzü griye çaldığında her akşamüstü ve kuşlar yuvalarına hüzünle döndüğünde,
İçindeki her şeye inanan masum çocuk, hayata ve insanlara tamamen küstü mü yoksa?
Soran olursa yüreğindeki dumanı tüten, hiç sönmeyen, seni içten bitiren yangınları;
"Küçük bir kıvılcımdı başlangıçta, şimdi ise külleri göğe savruldu," dersin.
~~
Okuduğun tozlu kitapların sayfaları arasında sararıp solan eski günlerden kalan,
Bir tek resmim kalsın geriye, belki de yaşanmış her şeye rağmen yalan olan.
"Kim bu?" diyecek olurlarsa bir gün sana, gözlerinin içine bakıp büyük bir sitemle;
"Yolunu çoktan kaybetmiş yabancı bir yolcuydu, ömrümden öylece geçti gitti," dersin.
~~
Takvimler eskiyip döküldüğünde birer birer ve ömür dediğin sermaye tükendiğinde,
İnsan aslında en çok, en sevdiği ve en sığındığı o en mahrem yerinden gider.
Neden bittiğini sorarlarsa bu bitmek bilmeyen, asırlık büyük yasın ve kederin;
"Vadesi çoktan dolmuş, ödenmesi imkânsız ağır bir borç gibiydi bu sevda," dersin.
~~
Gözlerindeki durgun ve derin denize bakıp, ruhundaki karanlığı dağıtmaya gücün yetmeyerek,
Kendi içindeki sönmeye yüz tutmuş mumları, anıların ateşiyle birer birer yakıp kavurarak;
"Biri vardı," dersin, "hikâyesi tam başladığı yerde, sessizce ve ansızın bitti,"
"Adı sonsuza dek bende saklı kaldı ama kendisi çoktan şehri terk edip gitti," dersin.

Cemre Yaman