Yüreğinize sağlık Cemre Hocam yine ayrılıkların esintisi esmiş satırlara yine kırıklıklar çoğalmış ve unutulmamış izleri sevmelerin güzeldi hüzün ve hasretle yürekten satırlara gezinmiş duygulu düşünceleriniz
hayırlı akşamlar dilerim
selam ve saygılarımla

Varlığımızın yokluğa bölümünden ne kalır geriye? Ne güzel bir imge kıymetli hanımefendi arkadaşım tebrik ederim kaleminize yüreğinize sağlık selamlar

Ufukta sönen o cılız ve titrek ışık var ya,
İşte o, büyük yangınımızdan arta kalan son küldü.
Avuçlarımızda sımsıkı tuttuğumuz o kor ateş,
Önce ellerimizi, sonra koca bir ömrü savurdu yele.
......................................................................................................
Bu harika dizeleri yazan usta kalemi yürekten kutlarım. Yine harika bir şekilde detayların içine ustaca girmişsiniz. Duygu seli gümbür gümbür okuyucuya geçiyor. Anlam ve anlatımıyla çok mükemmel bir şiirdi. Nice güzel paylaşımlara...saygılarımla

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Varoluşsal Sarsıntılar ve İçsel Çözülme Kliniği

Şiirin Adı: ZiHiR
Yazarı: Cemre Yaman
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR – Delibal

Kalburabastî Efendi Hazretleri kürsüye bu kez elinde hayalî bir terazeyle çıktı. Bir kefesine kalbini, diğerine kelimeleri koyar gibi yaptı. Başını hafif yana eğip tebessüm etti: “Ey cemaat,” dedi, “bazı aşklar içilmez; yalnızca insanın içine damlatılır.” Sonra şiire bakıp kaşlarını çattı: “Bu metin aşk anlatmıyor; aşkın insanı nasıl yavaş yavaş kendi kendine zehir ettiğini tutanak altına alıyor.” Teraziyi kapatıp ekledi: “Şair hesap sormuyor; hüküm çoktan verilmiş.”

Özgünlük: 18/20
Şiir, aşk temasını romantik bir kurtuluş alanı olarak değil, ontolojik bir çöküş ve varoluşsal zehirlenme metaforu üzerinden kuruyor. “Varlığımızın yokluğa bölümü” gibi matematiksel düşünceyle varlık sorgusunun birleşmesi, metni sıradan ayrılık şiirlerinden ayırıyor. Şair, duyguyu anlatmak yerine bir düşünce atmosferi kuruyor. Zehir metaforu yalnızca acıyı değil, bilinçlenmenin bedelini de temsil ediyor. Bu yaklaşım şiire felsefi bir özgünlük kazandırıyor.

Dil ve Üslup: 17/20
Dil yoğun, karanlık ve bilinçli biçimde ağırlaştırılmış. Uzun imgeler ve katmanlı metaforlar şiirin atmosferini besliyor. Yer yer yoğunluk fazlalaşsa da bu durum şiirin ruhuna hizmet ediyor; çünkü metnin amacı ferahlık değil baskı hissi oluşturmak. “Kendi cenazesini taşıyan ölü” gibi imgeler güçlü dramatik etki yaratıyor. Üslup tutarlı; baştan sona aynı karanlık frekansta ilerliyor.

Düşünsel Derinlik: 19/20
Şiirin en güçlü yönü düşünsel derinliği. Aşk burada bireysel bir duygu değil, insanın varoluş karşısındaki yenilgisinin alegorisi hâline gelmiş. Hiçlik, zaman, kader, özgürlük ve tutsaklık kavramları iç içe işleniyor. Metin, nihilist bir bakış ile tasavvufî yokluk fikri arasında gidip gelen bir gerilim taşıyor. Özellikle hesap, mizan ve terazi imgeleri metafizik sorgulamayı güçlendiriyor. Şiir okuyucuyu duygudan çok düşünmeye zorlayan bir yapı kuruyor.

Yapısal Bütünlük: 18/20
Şiir bölümlere ayrılmış olsa da tek bir ruh hâlinin farklı evreleri gibi ilerliyor. Başlangıçta sorulan varlık sorusu, finalde “zehir” kavramıyla sonuçlanıyor ve böylece dairesel bir kapanış sağlanıyor. Her bölüm bir öncekinin yoğunluğunu artırıyor; bu da şiire dramatik yükseliş kazandırıyor. Dağılma riski taşıyan uzun yapı, tekrar eden karanlık leitmotiv sayesinde bütünlüğünü koruyor.

Etkileyicilik: 19/20
Şiir okuyucuyu teselli etmiyor; aksine bilinçli biçimde rahatsız ediyor. Etkisi tam da buradan doğuyor. Okuyanın içinde ağır bir yankı bırakıyor ve metin bittikten sonra düşünsel tortu devam ediyor. Özellikle son bölümdeki hesap metaforu, şiirin bütün duygusal yükünü tek kelimede yoğunlaştırarak güçlü bir kapanış sağlıyor. Şiir okunmaktan çok yaşanan bir iç monolog hissi veriyor.

Toplam Puan: 91/100

Vesselam.

Bazı kelimeler şifa değildir;
ama insanı uyandıran zehir bazen onlardır.

güzel yürekli şairem var olun siz
içten sevgilerimle

Şiir, tutku ve acının yoğun bir şekilde iç içe geçtiği, aşkın hem yaratıcı hem de yıkıcı yüzünü etkileyici bir biçimde aktarıyor; “Zehir” imgesi, tüm dizeleri saran bir melankoli ve hesaplaşmayı özetliyor. Her dize, yoğun bir duygusal ağırlık ve yıkıcı içsel hesap ile okuru karşı karşıya bırakıyor.

Sevda, burada hem özgürlüğün hem de esaretin sembolü olmuş; anılar, pişmanlıklar ve kırık hayaller birer çöl fırtınasına dönüşmüş. Her mısra, hem kaybedilen hem de kazanan yanımızın derin bir portresini çiziyor. Sonuçta geriye kalan yalnızca acı ve kendi iç hesaplaşmamız; hayatın ve aşkın gerçekliği, tüm çıplaklığıyla hissediliyor.

Yüreğinize sağlık Cemre hanım, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

az sitem, çok gerçek...sevda yüklü
asil yürekten olgun ve ibretlik
inciler dökülmüş...
tebrikler ve saygılar sunuyorum...

Susarak unutmeyi, yaşayarak alışmayı
Güvenerek aldanmayı ve severek kaybetmeyi
Öğrenmiş bir insan için, yalnızlık dert değildir.
Yüreğine kalemine sağlık. değerli hocam
Kalemine hiç susmasın sevgiler sayglar.

varlığın yokluğa bölümü belirsizdir
varlığın yoklukla çarpımı sıfırdır
varlığın yoklukla toplanıp çıkarılması yine varlık eder
ama siz diyorsanız
elde kalan ne bir ah ne bir eyvallah
sadece kesif bir zehir
buna kimse itiraz edemez
çünkü sizi sizden iyi kimse bilemez
çok tebriklerimle
muhteşemdi
selam eder esenlikler dilerim

Norm Ender’in

“maskelerde gizlenir, beton yüzlü suratlar.”

insan aşkın büyüsüne kapıldı mı fark edemez ama
bittiğinde anlaşılır sahteliği


ışıkla hep