GECENİN KEFENİ

​Gece,
tüm dilsizliğiyle yine çöktü omuzlarıma.
Saat yine o meşhur kimsesizliğe vurdu kendini. Bak,
aldığım her nefes boğazımda ziftleşmiş bir cam kırığı artık...
İçimde bir ömür emzirdiğim o narin,
o çocuksu sevda bu gece sustu.
Gözlerimden senin geçtiğin sokakların feri değil,
uzak ve yabancı şehirlerin buz gibi ışıkları süzülüyor şimdi.

​Fırsat bulamamışken parmak uçlarımdaki bu amansız titremeye;
inanır mısın,
ilk defa bu kadar üşüyorum. Korkuyorum canımın içi;
şu ruhsuz mermerlerin sağır sessizliğinden,
gecenin bu dipsiz kuyusundan korkuyorum.
İnsan en çok,
feryadı mermere çarpıp kendine döndüğünde anlıyormuş her şeyin bittiğini.

​Sızım sızım dökülürken senin gölgenin bile değmediği o kör duraklara; gençliğim,
avuçlarımdan bir kuş gibi ürkerek uçup gidiyor... Tutamıyorum ömrü.
Her yanım hicran,
her yanım veda sarısı.
Sahi,
sen şimdi hangi yabancı göğün altında,
hangi karanlıkta unuttun beni.?
Gül yüzüne ne dualar,
ne yanık şiirler kurban etmiştim oysa;
bir tek gülüşün uğruna koca bir ömrü ateşe vermemiş miydim.?

​Söylesene;
Hangi rüzgâr silecek şimdi mermerdeki bu nemi.?
Hangi kıyıya vurdun,
kimde unuttun bu gemiyi.?
Ben burada her gece bir sükût ayini tutarken,
Sen hangi dilde unuttun bendeki o tek kelimemi.?

​Sayfa sayfa sustum artık, tükendi o narin mürekkebim. Seni sakladığım o mühürlü mısralarda artık yetim kalbim üşüyor.
Zamanın Kamburumda, taşıdığım bu ağır veballe baş başayım;
ne Spil’in surları kaldı başımda,
ne de ömrümün istikbali...

​Kuşatıldı ruhum,
mürekkebim gözyaşıyla ziftleşmiş bir veda ile.
Artık ne bu şehir şahit bana, ne de o yorgun çilem. Mermerin çatlağına sızan bu son feryadım kalsın burada; adını sükûta gömdüm, yankısı bir daha düşmesin dillere.

​Ve bu,
gecenin son sözüdür;
​Ne Spil’de duman biter,
ne bende bu sükûtun kanlı ayazı.
Kader diye alnıma kazımışlar bu kimsesiz yazıyı.
Artık ne sesim ulaşır sana, ne de kalbimdeki sızı... Mermerlere emanet ettim içimdeki o son enkazı.!

Emel Abokan
24/02/2026
05:55