Yıl 1990 bir Ramazan vaktı..
Bahçede toplanma mutluluğu ile
Güler ve Gönül’e buluşup
İndik bahceye..

İftar vakti yaklaşıyor diye
Çok heyecanliydik..



Ah..
O eski ramazanlar bambaskaydi..
dükkanlar kapanırdı iftar vaktinden hemen önce
Yollar bombostu
Çıt yok..
Biz hepimiz bütün mahalle niyetliydik
In cin bile niyetliydi..

Bahcenin
köşesinde eski bir Radyo İstanbul çalıyordu nağmesi
semazenlerin zarif dönüşünü hatırlatan ...
Nitelikte
..
Bir diğer köşede, zehra hanim teyze
O eski kahkahalardan atıyor
kısık kısık az duyulan gulu gulu
Torbanin icine icine guler gibi
Yada guvercin sesi cooing cooing



Diger yanda
Mahmut çinar’in romanini anlatıyor..
Saffet hanim teyze..
kulak veren saliha hanım teyzeye
O zamanlar
Hanim teyze derdik..


Komşular her gun günün önemine binaen
Oruç açmadan önce
Eski geleneklerden konu açarlardi
Daha cok hurmadan
Ramazan boyu durmadan..


Cevat amcanin Garip ’ide önceden tembihli
Dört ayagı ile uslu otururdu
incir ağaçlarının altinda.

sessiz bir telaşın arasındayiz kızlarla
Güler biraz farkli resmi samimi
Serin bir yaz gibi

Bir adim yaklaşinca bir adım geri gidiyor..

Gönüle bir adim atınca bir adimda o atiyor
Burun buruna geliyoruz ..


Yil 2026..
Istanbulun modern bir..semti..
Kafeler tika basa dolu
In cin bile laptop oynuyor...
Gündüz vakti..
Kalabalığın icinde..


Akıllı telefon ekranları parlarken
selfie’ler, latte artlar dijital hayatın sessiz telaşi…

1990’da bahçede bir hurma kırıntısımda tarih..
2026’ da latte köpüğünde Instagram öyküsü…

Bir zamanlar komşu gözleriyle buluşurduk,
şimdi ekranlar birbirimize bakıyor.