Kutlarım güzel bir şiirdi...

Sanki bu şiir, kalabalık bir sınıfta herkes çıktıktan sonra sırasına geç kalan bir düşüncenin kendi yokluğunu dinlemesi gibi duruyor.

Çok dokunaklı ve yalın bir veda/özet şiiri bu.
Hayatın tren gibi geçip gitmesi, hayallerle dolu insanların sessizce çöldeki son yolculuğu, umudun bile en sonunda sadece bir “bağışlanma” dileğine dönüşmesi…

İnsanî kırılganlığı, geçiciliği ve içten içe taşıdığı affedilme özlemini birkaç satırda yakalamış. Son dizedeki “gönülden gönülden” tekrarı da sanki bir fısıltı gibi kalıyor kulakta.

Velhasıl ...Hüzünlü, çıplak ve çok samimi.
Çok güzel yazılmış.

Her şey gönlünüzce olsun

Bu dizeler, melankoliyle karışık derin bir içsel yolculuğu fısıldıyor. Şiirinizde özellikle "kalabalık bir sınıfta sessizce oturan umut" imgesi, bireyin toplumsal döngü içindeki yalnızlığını ve o çocuksu saflığını koruma çabasını harika özetlemiş.
​Şiirinizin dokusunda dikkat çeken birkaç güçlü katman var:
​"Uyku ile uykusuzluk arasındaki o büyük boşluk," tam da yaratıcılığın ve yüzleşmenin başladığı yerdir. Zihnin gardını düşürdüğü, hayallerin ise masalara kazınacak kadar somutlaştığı o tekinsiz ama verimli alanı çok duru anlatmışsınız.
​Baykuşun "izinsiz söze girmesi" ve diğerlerinin bunu "uğursuzluk" sayması, toplumun farklı olana ya da derin gerçeği söyleyene karşı takındığı o refleksif tavrı hatırlatıyor. Bilgeliğin çoğu zaman hüzünle eşleştiği gerçeği burada çok zarif işlenmiş...
Tebrik ettim şaire bacımı

Hayallerin, umutların ve insanın içsel yolculuğunun sessiz bir sınıfta geçtiği atmosferi derin bir gözlemle yansıtan bir şiir.

Her kuş, her adım ve her sessizlik, hayatın içindeki küçük ama anlamlı anları taşır.
Rüyalara kurulan cümleler, umut ve dua ile birleşir, gönüllere dinginlik verir.
Ve son düdükle birlikte, Yaratan’ın sessiz geçişi, insanın içsel farkındalığını ve bağışlanma arzusunu hatırlatır.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum.
Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.