Gece yine ağır indi omuzlarıma,
Ay yarım bir cümle gibi gökte asılı.
İçimde söylenmemiş kelimeler
Bir çığlık olup büyüyor sessizliğimde.
Her harf, dudaklarımın kıyısında intihar ediyor.

Sokak lambaları titriyor rüzgârda,
Her ışık biraz daha eksiltiyor beni.
Adını anmıyorum ama
Suskunluğum seni heceliyor.
Sesim çıkmıyor ama yankım seni çağırıyor.

Masada soğuyan kahve değil sadece,
Bekleyen bir kalbin tortusu var fincanda.
Zaman geçmiyor,
Sadece acıya alışmayı öğretiyor.
Akrep ve yelkovan, yarama basarak ilerliyor.

Gidişin bir kapı sesi değildi,
Bir mevsimin içimde çürümesiydi.
Yaprak yaprak döküldüm ardından,
Toprağım bile seni özledi.
Kış kapıma dayandı, senin sıcaklığın hâlâ uzakta.

Aynalara bakamıyorum artık,
Yüzüm değil, eksikliğim yansıyor.
Gözlerimde bir gölge var,
Adını koyamadığım.
Kendi bakışlarımda bile sana rastlıyorum.

Geceyle aramda gizli bir anlaşma var;
Ben susarım, o büyütür içimi.
Karanlık, en sadık sırdaşım oldu,
Işık bile yüzüme yabancı.
Gündüzün kalabalığı, yalnızlığımı örtmeye yetmiyor.

Kalbim bir şehir gibi terk edilmiş,
Pencereleri kırık, sokakları ıssız.
Adımların hâlâ yankılanıyor
Boşluğun ortasında.
Hangi sokağa girsem, çıkmaz sokak oluyor adın.

Bir zamanlar umut dediğim şey
Şimdi küllenmiş bir ateş.
Üflesem yanar mı bilmem,
Ama dokunsam acıtıyor.
Eskiden ısıtan ne varsa, şimdi sadece yakıyor.

Sana dair ne varsa içimde
Kazıdıkça daha da derine iniyor.
Unutmak bir eylem değil,
Bir yenilgiyi kabullenmekmiş.
Hatıralar, en ağır mağlubiyetim oldu benim.

Rüzgâr saçlarımı dağıtırken
İçimdeki düğüm çözülmüyor.
Bazı acılar geçmiyor,
Sadece şekil değiştiriyor.
Dün ağlatan neyse, bugün sızlatıyor.

Şimdi hangi yöne dönsem
Yarım kalmış bir cümle çıkıyor karşıma.
Sen hep nokta oldun,
Ben virgülde takılı kaldım.
Bitirdiğin yerden, ben yeniden başlıyorum.

Ve her gece,
Zamanın durduğu en kuytu saatte,
Sustuğum yerden yeniden kanıyorum—
Kimse duymadan,
Kimse bilmeden.
Kendi içimde sessiz bir gürültüyle yıkılıyorum...
·🌟͙⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺‧͙⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺‧͙🕊
• ╰┈➤Cemre yaman