Gecenin yırtmacından süzülen bir ışık var
Nihal’in gözlerinde iki dünya birden titrer
Bir yanı sırçadan köşk bir yanı sırra kandil
Vuslatın tam orta yerde narıyla gönlü büker

Ten dediğin bir perdedir asıl olan can değil mi
Her nakışta gizlenen o Nakkaş’ı görmek varken
Nihal’in saçlarında kaybolan bir divaneyim
Her telinde bin mana her buklede bir hitap

Dudaklarında gizli bir elifin sırrı
İki hece arasında bin bir isim gizli
"Ben" dediği "biz" imiş "biz" dediği aynadır
Nihal’in göğsünde çarpan kimin kalbidir acep

Bir eli bağlamada telden tellere gezer
Bir eli yüreğimde yarayı eler gibi
Sazının mızrabı değil Hakk’ın tokadı sanki
"Vur" der içimdeki puta "kırılsın her heykel"

Gah bir katre olurum Nihal’in kirpiğinde
Gah bir umman taşarım iki kaşı arasında
Öyle bir yolculuk ki başı sonu belli değil
Menzil dedikleri hep Nihal’in nefesinde

Sabahın eşiğinde durmuş bekler Nihal
Hangi kapı açılırsa o taraftan girecek
İster dergâh ister meyhane ister bir yar kucağı
Onun aşkına perde olan her şeyden sıyrılacak

Gel dedi bir gece yarısı yıldızlar dökülürken
Üryan kaldım arşın önünde tenimden sıyrıldım
Nihal’in adını zikrettikçe dillerimde
Bin bir ismin sırrına bir bir erdim de geldim

Ey Nihal sen bir perdesin Hak ile kul arasında
Ne sen varsın ne ben varım aşkın şu nihayetsiz yolunda
Bir nefes ol eser durur iki cihan arasında
Varlık dediğin nedir ki düştük bir hayal peşinde