Merhaba gönül sızım…
Sana adadığım aşkımın bana bıraktığı acımasız seni dinle şimdi…
Her mısrasında, her cümlesinde sana olan aşkım,
sana olan nefretim
ve senin için akan gözyaşlarım var…
Ben var ya ben, senin o tatlı güzel bakışlarında kaybettim kendimi…
Sana adadım yeniden kilitlenmiş kalbimi…
Yırtık kefenlere sardın yıktığın hayallerimi
ve giderken bir vedayı bile çok gördün bana…
Oysa o kadar alışmıştım ki senin varlığına;
tıpkı bir yabancı gibi, umarsızca ardında bırakıp gittin beni…
Ve şimdilerde serap oluyorsun her an yanımda,
yaş olup akıyorsun göz pınarlarımdan,
damla damla kanıyorsun sol yanımda…
Dudaklarım paramparça şiirlerin mısralarında,
aklımı kaybediyorum kahreden yokluğunda…
Düşüncelerim beynimi tırmalıyor,
ruhum boğuluyor canımda…
Ölmek istesem de ölemiyorum…!
Ne kadar da
“hadi bu sana son veda” desem de
gidemiyorum işte…
Beni tutsak aldın gözlerinden…
Yalnızlıklara bırakmıyorum sensizlikleri…
Yaşama tutunacak ne varsa, hepsini bir bir yıktın içimde…
Gönlümün okyanusunda batırdın zehir dolu aşk yüklü sevda gemisini…
Gecelerim gündüzüm,
gündüzlerim ise çekilmez bir hâl aldı artık…
Aklım kabullenmiyor gönlüme açtığın derin yarayı…
Yine yumrukladım bu sabah kendimi gördüğüm aynaları…
Hiç güneş doğmasın artık, ne olur kapatın perdeleri…
Dokunmayın, uzak durun benden…
Kanım terk etse hücrelerimi, bir ipte sallandırsam
aşkına yenik düşen aciz bedenimi,
mutlu olur muydun yar…?
Söyle, sana ben ne dedim…?
Umut mu verdim, sevdamı ateşe mi attım…?
Yoksa tükendim bitirim bitim demedim mi…?
İçimde enkaz yüreğim,
zamansız bu gidiş senin celladın oldu geceler…
Suskunluğun içinde uçuşur ak beyaz güvercinler…
Kulaklarımda dayanılmaz bir uğultu var…
Nefesim daralıyor, bir yudum su geçmiyor boğazımdan…
Uyuyorum gündüz, gece damarlarımda kan ağlıyor…
Biliyorum işte, seni kaybettiğim kalp şehrinde
hesabını Allah’a verecek cezasını…
Vicdanından çekeceksin, kutlarım seni; başardın sonunda…
Neşe dolu bir yüreği çöle dönmüş bir hayata çevirmeyi…
Sevin gayrı, kutlarım seni…