Yoruldum yaşamaktan be usta,
Her gün başka bir yalan duymaktan,
Yüzünde insanlık taşıyıp
İçinde vicdanını kaybetmiş insanlar görmekten…
Yoruldum,
Sözlerin anlamını yitirdiği,
Dostluğun menfaate,
Sevdanın hesaba dönüştüğü
Bu çağın sessizliğine şahit olmaktan.
Her sabah biraz daha eksildim,
Her gece içimde bir umut daha sustu.
Ben hayatın kendisinden değil,
İnsanın insana reva gördüğü
Bu ağır yalnızlıktan yoruldum.
Usta be,
Ben bu hayata şahit olmaktan yoruldum;
Gülüşlerin sahte,
Sözlerin yarım,
Kalplerin kiralık olduğu
Bu dünyada yaşamaktan yoruldum.
Artık ne kalabalıklar istiyorum
Ne de ardımdan gelecek ayak sesleri…
Bir köşe istiyorum kendime,
Kimsenin yalanının uğramadığı,
Vicdanımın başını dizime koyup
Sessizce dinlenebileceği…
Çünkü ben,
İnsanlardan değil yalnızca;
İnsanlığın yok oluşunu izlemekten yoruldum.