Karaydım, beyaz olmadım,
gecenin koynunda kaldım;
güneş doğdu üzerime,
ben yine sabah olmadım.
Geceydim, gündüz olmadım,
bir yıldız gibi kayıp sustum.
Ne yaptıysam yetmedi hayata,
hangi kapıyı çaldıysam
ardında yine kendimi buldum.
Ben hayatla değil,
kendi içimde kendimle savaştım;
her yenilgide biraz daha sustum,
her susuşta içimden bir parça
daha eksildi.
Yüreğime sığmayan acıları
avuçlarıma sakladım,
kimse görmesin diye
gözlerimi gecelere emanet ettim.
Ne kadar yürüdüysem
yol benden uzaklaştı,
ne kadar sevdiysem
kalbim biraz daha yoruldu.
Ben karanlığa doğmuş bir ışık gibiydim;
yanmak istedim,
ama kendi küllerimde kaldım.
Hayat,
senden istediğim çok değildi aslında;
biraz huzur,
biraz sevgi,
biraz da “geçecek” diyebilecek
bir sabah…
Olmadı.
Ben ne geceyi gündüze çevirebildim,
ne karanlığımı beyaza…
Sonunda anladım;
insanın en büyük savaşı
dünyayla değilmiş.
Bazen insan,
kendi yüreğinin içinde
hem yarası,
hem yaralısı,
hem de
kendi celladıymış.
Ben ne yaptıysam gücüm yetmedi hayata…
Çünkü ben yıllarca
hayatı yenmeye değil,
kendimi ayakta tutmaya çalıştım.