Bir akşamın kıyısında bıraktım kalbimi,
Güneş yavaşça inerken dağların ardına,
İçimde adını söyleyen bir rüzgâr vardı,
Ne susturabildim… ne de unutabildim zamanla.

Gözlerin değdi bir kere ruhuma,
Sonrası uzun bir yol oldu bana.
Adımlarım seni aradı her sokakta,
Her kapı sen sandım, her ses sana çıktı.
Bilmezsin…

Bir insan nasıl başka bir insanın kaderine dönüşür,
Nasıl bir isim kalbin ortasında atar,
Nasıl bir özlem geceyi sabaha bağlar.
Ben seni beklemedim aslında,
Ben seni yaşadım içimde.
Gelmesen de vardın,
Sevmesen de bendin.

Bir damla sesine ömür verirdim,
Bir bakışına yıllarımı sererdim.
Adını söylemek bile yetiyordu bazen,
Çünkü sen… benim içimdeki en güzel duaydın.
Eğer yollar bizi ayırsa da,
Zaman aramıza dağlar koysa da,
Bil ki bir kalp hâlâ seninle atıyor
Ve hâlâ sana doğru büyüyor sabırla.

Ben ateşe razıyım,
Yeter ki sen üşüme.
Ben geceye razıyım,
Yeter ki sen güneşi gör.
Çünkü sevda dediğin biraz da budur;
Kendinden vazgeçip
Bir başkasında var olabilmek.
Ve eğer bir gün kader bizi aynı gökyüzünde buluşturursa,

İşte o zaman anlayacaksın…
Ben sana sadece sevdalı değil,
Ben sana baştan sona yâr olmuşum.
Sana yar olayım…
Ömrüne yazılayım…
Kalbin nereye giderse
Ben de oraya varayım.