Bir gün dayanmadı kalbim artık,
içimde biriken onca yılın sessiz çığlığı
duvarları çatlatacak sandım…
ama sadece beni yıktı.
Sessizce kırıldı içimde hayat,
öyle gürültüsüz, öyle görünmez ki
bir tabak düşse herkes duyacaktı
ben düşerken kimse duymadı.
Kimse görmedi nasıl sustuğumu;
oysa ben konuşmayı severdim eskiden,
kahkahalarım odalara sığmazdı.
Sonra öğrendim —
insan en çok anlaşılmadığı yerde susarmış.
Ben de sustum.
Önce kelimelerim terk etti beni,
sonra umutlarım,
en son kendim.
Ben herkese rağmen ayakta kaldım,
bunu kimse alkışlamadı
çünkü kimse yıkıldığımı fark etmemişti zaten.
Oysa insanın en ağır yükü
başkalarının yükünü taşımaktır
kendi omuzları kırıkken bile.
Gittiğim gün anlarsınız belki,
nasıl eksilir bir insan evden…
bir sandalye boş kalınca değil,
bir ses geri gelmeyince,
bir kapı artık kimse için açılmayınca
anlaşılır yokluk.
Ben yok olmayı değil
yok sayılmayı öğrendim sizde.
Bir ben vardım yükünüzü çeken,
gecenizi sabaha bağlayan,
sustuğunuz yerde konuşan,
düştüğünüz yerde tutan…
Şimdi yokum.
Elleriniz hafifledi mi?
Kalbiniz rahatladı mı?
Kurtuldunuz benden.
Ağladım… duyan olmadı.
Gözyaşı bazen su değildir
ateştir, içten içe yakar insanı.
Ben yandım… gören olmadı.
Kül olduğumu bile fark etmediniz
çünkü siz ateşimi hiç görmemiştiniz.
Sev dediniz, öldüm içimde.
Sevgi bazen mezar olurmuş
ben geç öğrendim.
Bilen olmadı…
zaten bilmek isteyen de olmadı.
Şimdi yollar alsın beni sizden,
ayaklarım nereye gider bilmiyorum
ama kalbim burada kalmayacak.
Adımı bile anmayın yeter,
çünkü ben en çok
ismi çağrılıp da duyulmayan yerde yoruldum.
Ben kendime geç kalmışım meğer…
insan bazen herkese yetişirken
kendine gecikirmiş.
Aynaya baktım bir gün
tanımadım yüzümü;
yıllarımı siz almışsınız
ben fark etmemişim.
Siz bana zaten hiç gelmemişsiniz.
Ben tek başıma kurmuşum
kalabalık sandığım hayatı.
Şimdi anlıyorum —
bazı insanlar ev değildir,
sadece geçilen bir odadır.
Gittiğim gün
bir şey eksilmeyecek belki sofranızdan
ama bir dua eksilecek,
bir fedakârlık,
bir sessiz sabır…
ve siz bunu yıllar sonra anlayacaksınız.
Ben ise ilk kez
kendime varacağım.

Funda Yılmaz