Oldukça sert, sitem dolu ve adeta bir "modern zaman bedduası" gibi tınlayan etkileyici bir metin. Dizelerinizde sadece ölümün fiziksel gerçekliği değil, asıl meselenin "insan kalabilmek" olduğu teması çok güçlü işlenmiş.
​"Toprak kabul eder de her geleni / Hergelesi insanın..." kısmı müthiş bir kelime oyunu ve toplumsal bir eleştiri barındırıyor. Toprağın o sonsuz hoşgörüsünün bile bir sınırı olduğunu, "insan artığı" diyebileceğimiz karakterler için bir "kıskançlık" (belki de tiksinti) duyduğunu ima etmeniz çok çarpıcı.
​"Eli tabutun dışında kalasıcalar" bedduası, hırsın ve doyumsuzluğun ölüm anında bile bitmediğine dair kadim bir imgeye selam gönderiyor.
​Doğa ile kurulan bağ: Toprağın küsmesi ve bülbülün gülünüzü aramaması, kişinin sadece insanlık katında değil, evrensel nizamda da dışlandığını gösteriyor....
Tebrikler