AMASRA/PASLI TENEKELER

Paslı tenekelerin içine gizlenmiş evlerin
kokusu yayılmış insanların ruhuna sonra
bu kasabanın üstüne

Tenekeleri yemiş yağmurlar
Şişmanlamışlar pas tulumu olmuşlar
Evlerin içindeki insanları
alıp gitmiş zaman

Leylek yuvaları birkaç asır devirmiş
kaç kuşak belli değil laklakları
O evlerin insanları kaç kuşak
karşı mezarlıkta paslanmaktalar

Dışı paslı evlerin içinde
nemli duvarlar ahşap dolaplar
ıslak kapaklarında eğilmiş
menteşeleri dişler
Esintiler bir duvar resminde
kireç döküntüsü Boğaziçi
Sadabat’ı bitmemiş hatunları düşler

Paslı tenekelerin kahverengi örümcekleri
akrobasi derslerindedirler
Kırık merdivenlerdeki trapezlerde
çürük hamaklarda uyurlar

Dışarıdan bakınca eskiye bir özenti bir özlem
Sit alanı yere çökmüş tarih kimsesiz evler
Son kuşaklar paslı tenekeden paslıdırlar
Olup bitenlerden bir kasabada yaslıdırlar

Paslı yüreklerimizle paslı tenekeler
kadar olamıyoruz nedense
aşınmış eşiklerden bakmadan geçiyoruz
Açılmayı unutmuş kapılar insanlara
perdeler pencerelere sokaklara küsmüş
Adımlardan yükseliyor ağıt gibi gıcırtılar

Yıkıldığı yerde kalıyor nedense bütün evler
Yıkıldığı yerde kalmıyor hiçbir insan

Kimliğini kaybetmiş bu kentin kale kapısı
Teneke evlerin paslanmasını artırıyor ilgisizlik
Çeşm-i alem çeşn-i alem olmuş velhasıl
Kale köprüsünün taşlarında aşınıyor insanlar
Akıtıyor gözyaşlarını denize kale kapısı
Kimliği kayıp kitabesi gibi yeri boş
mülteci bilmen hangi diyarda
Medcezirler yüreğimin dalgalarında
İne çıka geçiyor dar sokaklardan
Kale kapısı

Hadi git gönlüm
Paslı sevdaların parlaklığını arama boş ver
O evlerin eşiklerinde perde aralarından bakan
bir fettan bakış vardır sanma
Eskimiş hüviyet cüzdanları eski dolaplarda
kitabesi çalınmış kaleler gibi
mezar taşları kayıp mezarlıklarda
Yeniden paslandırıyoruz yeni evleri
yeni insanlarla

Yemyeşil yamaçların kıyılarında
mavi bakışlı bir deniz
Cihanın gözü her şeyin şahidi
Paslı tenekeler kadar eski ve parlak
Evlerin varoluşunu kimse bilmiyor
Yok oluşuna herkes şahit
Bilinmeyen fi tarihini sokaklar biliyor
Evler susuyor
İnsanlar geziniyor
Zaman pusuyor

Şuayip ODABAŞI
31.8.22/Amasra