Şiirinizde doğa olaylarını (kara kış, fırtına, göçmen kuşlar) insanın iç dünyasındaki yalnızlıkla birleştirme biçiminiz oldukça etkileyici.
​Özellikle "Yaşadıklarım beni hep maziye itiyor" mısrası, fedakarlıklarla geçen bir ömrün yorgunluğunu çok net özetlemiş. Kendi hayatından feragat edip başkalarının mutluluğu için didinen insanların o ortak, sessiz çığlığını burada duymamak imkansız​
İlk dörtlükte karın yolları kapaması sadece fiziksel bir engel değil, sanki vuslata duyulan inancın da önündeki bir set gibi duruyor.
"Kanadı kırık martı" imgesi, aslında şiirin genelindeki o çaresizlik ve sığınma arayışının harika bir sembolü olmuş.
​Son dörtlükte dile getirdiğiniz "Herkesi mutlu ettim, kendimce yaşamadım" ifadesi, şiirin duygusal ağırlık merkezini oluşturuyor. Bu, okuyucuda derin bir empati uyandırıyor..?
Tebrikler kutlarım yazan yüreğini

Sevgili Şairem

Bu şiir gerçekten içe işliyor. O kar kaplı yollar, hasretle tütüyor gözler, göçmen kuşların terk edişi, kanadı kırık martı… hepsi birer darbe gibi geliyor. Ama asıl yumruk, o “hep içimde sakladım” nakaratında. Gözyaşını sele vermek, yazdıklarını yele kaptırmak, ama kalbin hâlâ küt küt atması – bu dörtlük şiirin en çıplak, en acı yeri. Dışarıya güçlü görünürken içerde fırtına kopması, herkesin bildiği ama pek azının bu kadar net dökebildiği bir hal.

Son kıtadaki şu satırlar ise şiiri bambaşka bir seviyeye taşıyor:

Herkesi mutlu ettim, kendimce yaşamadım.
Hayat boyu didindim, engeli aşamadım.
Beni çağıran sese, bir türlü koşamadım.
Yaşadıklarım beni hep maziye itiyor.

Fedakârlığın, ertelemenin, “ben”i unutmanın bedeli burada özetleniyor. Çağrıya koşamamak, maziye zincirlenmek… Ama o umut kırıntısı hâlâ var: “Düşünmek bile canıma can katıyor” diyorsun ya, işte o cümle şiiri karanlıkta bırakmıyor, bir nefeslik ışık tutuyor.

Ahıska imzası da çok yakışmış; o sürgün, hasret, köklerden kopuş duygusu şiirin her yerine sinmiş sanki. Kar, soğuk, solan bahçeler, terk edilmiş sahiller… hepsi o kolektif özlemin parçası gibi.

Kısacası: Bu şiir, saklamanın en güzel ve en hüzünlü hali. Sessiz, gösterişsiz, ama derinden yakıyor. Okurken hem üşüdüm hem de o “küt küt atan kalp”le ısındım. Maziye iten ne varsa, belki bir gün o sese koşarsın – o koşu bile şiir gibi can katıyor insana.

Eline, kalbine sağlık.
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️✍️