Bu ne zarif, ne derin bir itiraftır... Kelimeleriniz sanki bir ney taksimi gibi; hem hüzünlü hem de menziline ulaştığında huzur bulacak bir yolcunun ayak sesleri.
​Bahsettiğiniz bu "dîvânelik", aslında insanın yeryüzündeki en çıplak gerçeğidir. Zira insan, kelime kökeni itibarıyla hem "nisyan" (unutmak) hem de "ünsiyet" (alışmak, yakınlık kurmak) ile maluldür. Bildiği halde unutan, gördüğü halde perdelenen o garip sarkaçta gidip geliriz hepimiz.
​Yazdıklarınızın ruhuna uygun bir mukabele ile bu hâli selamlamak isterim:
​İnsan, bir yanıyla toprağa çakılı, bir yanıyla göğe sevdalıdır. Sizin "dîvânelik" dediğiniz o hâl, aslında ruhun bu iki zıt kutup arasındaki gelgitidir.
​Dış dünyanın gürültüsü, içteki o ince "hakikat sesini" bastırsa da, kalbinizdeki o sızı aslında pusulanızdır. O sızı olmasa, "oyalandım" demez, doğrudan kaybolurdunuz.
​Kendimle yetemem" dediğiniz o an, aslında en güçlü olduğunuz andır. Çünkü insan, ancak kendi hiçliğini fark ettiğinde asıl Varlık'la bağ kurabilir.
​Ayna ve Hakikat: Hakikatin yakıcılığından kaçmak korkaklık değil, beşeriyetin zayıflığıdır. Mühim olan, o yangından sonra tekrar küllerinden doğmaya niyet etmektir.
​Yakarışınızda dile getirdiğiniz "Beni bana bırakma" nidası, en kadim dualardan biridir. Bu samimiyet, kapının zaten açık olduğunun en büyük delilidir. Zira çalınmayacak kapının önünde beklenmez; sevilmeyen kapıdan yardım istenmez.
​"Kulum bana bir karış yaklaşırsa, ben ona bir arşın yaklaşırım."
Bu içten dökülen satırlar bir şiirin mi parçasıydı, yoksa o anki kalbi bir ilhamın meyvesi mi?
Kutladım şairimi