Üstünü ört anne…
Ama bu kez
üşüyen biz değiliz.

Yeter artık anne…
Yıllar yılı sırtımıza geceleri örttün,
ateşimizi avuçlarınla yokladın,
rüyalarımızı saçlarımızdan öptün.

Ne uykun vardı senin,
ne gündüzün…
Yemedin, yedirdin.
İçmedin, içirdin.
Gezmedin, görmedin.
Bir ömür bizi büyüttün
kendi çocukluğunu bile büyütemeden.

Bizim varlığımızdı
seni ayakta tutan.
Uykusuz sabahlarda
yine dimdik duruşun,
yine sımsıkı sarılışın,
yine aynı merhamet…
Bir damla eksilmedi gözlerinden.

Gece ağladık, kalktın.
Ateşlendik, titredin.
Düştük, sen incindin.
Biz büyüdük,
sen hep aynı yerde kaldın anne—
başucumuzda.

Şimdi bak…
Koca adam olduk.
Koca adam, koca kadın…
Baba olduk, anne olduk.
Ama sen hâlâ
üstümüze titriyorsun.

Yeter artık anne…
Şimdi kenara çekil biraz.
Dinlen.
İstirahat et.
Bir bardak suyu
biz uzatalım sana.

“Anne su iç.”
“Anne biraz ye.”
“Anne kendine dikkat et.”

Yıllarca
üstümüzü örttün.
Şimdi sıra bizde.

Üşüyen ellerini ver bana,
yavaş yürü, ben yanındayım.
Titreyen omuzlarını
ben sarayım.

Artık sen
kendin için yaşa anne.
Canın ne istiyorsa söyle,
çekinmeden iste.

Bir ömür bize güç oldun,
şimdi biz senin gücünüz.

Ve bu gece…
ilk defa
roller değişsin istiyorum.

Başını yastığa koy.
Gözlerini kapa.

Şimdi ört üzerini anne…
Ne olur üşüme anne..

ALİ RIZA COŞKUN
© Tüm hakları yazara aittir.

-----------------------------------------

Dost Kaleminden;

"Bu kez uykunu bölmesin dünya,
Nöbet bizde anne,
Gece senin olsun.”

EBUZER ÖZKAN