Tebrikler güzel dizeler okudum yürek sayfanda kutluyorum değerli dost yürek sevgili dost kalem iyi geceler diliyorum şiirlerde buluşmak dileğiyle şiirle kalın

Bir gün aynaya bakıp
Yabancı bir yüzle karşılaşacaksın,
“Ben ne zaman vazgeçtim kendimden?” diye
İçinden sessizce soracaksın.

Tebrikler başarılı bir çalışma.

aslında başlangıç ve son itibariyle hep aynıdır tüm canlı varoluşlar
doğanın dönüşümündeki o ince öçizgiyle insanın kendisine biçilen rölünde hep aynıyı oynaması temsil edilmiş olsada
olayın bilinçaltındaki yaşamsal döngüye atıf olduğu şiirin bütününde gözükmekte
doğa bir dönüşüm yeniden hayat bulma canlşanma yaşarken insanın bu evrimsel durumunun varlığı olmasına rağmen kendine biçilmiş yani mecburiyet hırkası giydirilmiş bir yaşam döngüsü arasında kurulan bu terazi
felsefi bir düşünce akımı oluşturmuş şiirde yürekten gelen ses ben yaşadım ben bilirim dercesineydi
oysa insanlarda değişir kaderi denen gerçek sirayet ettiğinde kendi izdirari kaderiyle hüküm verme yetkisi kendisindeyken maalesef bulunduğu ehvakl durum içinde kişisellik olgusunu kenara koyup hayatın getirilerindeki mecburiyetler arasında sıkıştırılmış yapay bir röl biçmekte
yani içimde kızılca kıyamet dışımda kahkaha tufanı .. tezatı gibi

dedim ya felsefi bir akımsallık sirayet etmiş ve sızılar bitmemiş ki felsefi durumlar olayın gerçek sanrısını değil istediği nokltaya getirmeden insanı kendi düşünceleriyle yoğurur ve bir çok seçenek geride bırakarak bu bundan dolayı böyledir der.. sonrada sorar neden böyledir.. orada başlatır bu düşünce devinimlerini

sonra döner düşünür ve derki
ben kendime biçilen rolü icra ediyorum
ama gerçek seslenir
bu rolü sana biçtiler mi
yoksa sen mi sana biçilen rölü oynama çabasındasın
(mecburitler)

olay tamda karmakarışık bir döngü gibi sürerken en başta
doğanın dönüşümü insdanın geçirdiği evrelerle karşılaştırılıp sonrada zıt kutuplar gibi aksetmiş satırlara

ve belkide sana yazılmamış bir ömür
ama sana yazılan bir ömür mutlaka vardır
kader elbet gerçeğe tecelli eder..

bir hayat okuduk satırlarında feryad figan ama hep tebessüm etmek zorunda kalan
rol icabı...

beğeniyle okudum muallak düşüncelerle irdelenn gönül sesinizden satırlara düşlen kelamlarınızı kutlarım

hayırlı akşamlar selam ile gölgesiz şaire Kalemdaşım
------
Ki; bizler, yazılanları okuyunca duygularımızı örselediği düşüncelerle düşüyoruz kelama... yoruma.. işin özünde gerçeğinde gönül sesini yansıtan Değerli Kalem Ehlinin kendisidir..
Vesselam.

Ünsüz Şair Turaboğlu tarafından 21.2.2026 00:08:26 zamanında düzenlenmiştir.

Güzel kaleminizden yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Kutlarım , anlam ,anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. akıcı ve güzel bir üslup. nicelerine...saygılarımla

“Rol İcabı” şiiriniz, insanın hayatı boyunca kendisine biçilen rollerle yüzleşmesini ve bu rollerin çoğu zaman bireyin öz benliğini gölgelediğini çok etkileyici bir şekilde dile getiriyor. Özellikle “Belki de en acısı, sana yazılmayan bir hayatı ömrün sanacaksın” dizesi, şiirin en çarpıcı ve düşündürücü noktası olmuş.

Çok kısa söylemek gerekirse: eseriniz, bireyin kimlik arayışını ve toplumsal rollerin yarattığı yalnızlığı sorgulayan, derinlikli ve içsel bir şiir olmuş. Kaleminize sağlık.

Mevsimler değişse de insanın o kaçınılmaz "kaderi" ile yüzleşmesini çok vurucu anlatmışsınız.
Doğanın dönüşümü içinde sabit kalan o derin gerçeği ve vakur duruşunuzu hissettirdiğiniz için Sizi gönülden tebrik ederim şairem..🌸🦋

Gözlerindeki o sönük ferle bakıp,
Eski bir dostu hatırlar gibi şaşıracaksın.
Cevap bekleyen o derin sessizlikte,
Aslında hiç gitmediğin yolların yorgunluğunu taşıyacaksın

yüreğine sağlık üstadım..
noktadan sonra geriye bakmak hayatı ıskalamaktır..

saygılarımla

Anlamlı haklı dizeler
kim neyi asıl yaşadığını bilse
kutlarım...

Çok etkileyiciydi.Derin anlamı olan dizeler..Tebrik ederim :)

Hep öyle olmuyor mu zaten Üstadem. Bize yazılmayan bir hayatı yaşamıyor muyuz. Benim de dediğim gibi...

KADER OYUNU

Senaryosu biz doğmadan yazılmış
bir oyunun başrol oyuncularıyız.

Bu oyunun senaristi olmasaydı
Bırakın başrolü
Figüran bile olamayız.

Zafer Erdoğdu

Mevsimler değişse de, yapraklar sararıp toprağa karışsa da, sana biçilen o dar rolden bir türlü çıkamayacaksın. Belki bu hayat sana bir beden büyük gelecek, sırf sürüye uymak için aslında sana ait olmayan bir ömrü kendin sanacaksın. Bir gün aynaya baktığında o yabancı yüzle karşılaşınca, 'Ben ne zaman kendimden vazgeçtim?' diye sessizce soracaksın. Başkalarının alkışları arasında kendi sesini bile duyamayacak, kalabalıklar içinde yapayalnız kalacaksın. Ve en acısı; sana yazılmayan bir senaryoyu, ömrüm diyerek yaşayıp bu dünyadan göçüp gideceksin. Her şey sadece rol icabı.

yaş 35 şiirini anımsattı seviyorsunuz galiba Cahit sıtkı tarancı üstadımızı
bende severim ve çok sık okurum eserlerini
yüreğinize sağlık olsun tebrik ederim sağlıcaklı kalın

Emeğinize sağlık hocam hayırlı cumalar hayırlı Ramazanlar diliyorum selamlar saygılar

Hayatın sahne metaforu dikkat çekici. Maskeler ve roller şiire derinlik katıyor. Tebrikler, düşündürücü bir eser.

İnsan nasıl yaşarsa öyle ölür
İnsan aynıdır roller bazen değişir
Kimine iyi Kimine kötü
Yüreğine sağlık hayırlı cumalar usta

bir hayat ve biz öyküsü okuduk kaleminizde
güzeldi.. gönülden tebrikler

Kutlarım güzel bir şiirdi...

Yüreğinize sağlık değerli şairen. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve sevgilerimle , esenlikler dilerim.

Günaydın
Şiiriniz, insanın kendi özünden uzaklaşmasını ve “rol” ile “hakikat” arasındaki trajik mesafeyi çok çarpıcı bir dille anlatıyor. Mevsim metaforu, değişen dış dünyaya rağmen değişmeyen yazgıyı vurgularken; ayna ve alkış imgeleri ise kimlik kaybını ve kalabalıklar içindeki yalnızlığı derinleştiriyor.

En etkileyici yanı şu soru: “Ben ne zaman vazgeçtim kendimden?” — Şiirin kalbi orada atıyor. Sade ama sarsıcı bir varoluş sorgulaması olmuş.
Kutlarım..