Konuş…
Ses ver,
yaşadığını bileyim.

Dokunmam sesine,
duysun kulaklarım, yeterli.

Neredesin?

Kimlesin?

İyi misin?

Düşünmekten hiçbir şey yapamaz oldum,
zehir içmiş gibiyim.
Panzehrim sende saklı…

İhtiyacım var:
bir bakış,
bir tebessüm.

Uyumaktan da sıkıldı bedenim,
saatler aleyhime işliyor.

Tek korkum;
seni görmeden
kapamak gözlerimi…

Körleştim sayende,
dilimde adın.
Senin sesin hariç
her şeye kapattım kulaklarımı.

Kızma bana…
Öğrenemedim sensiz yaşamayı.

Titreyen bedenimde bir yangın,
sönmeyen bir ateşe
sahiplik ediyorum.

Ve şimdi…
küllerimle konuşuyorum geceleri,
adını fısıldayan her rüzgârda
yeniden tutuşuyorum.

Unutmak dediler,
zamanla geçer dediler…
Zaman sen oldu bende,
nasıl geçeyim senden?

Bir adım atsın diye kalbim
bin kere geri döndüm kendimden.
Ne yana baksam sen,
ne yana kaçsam yine sen…

Yorgunum,
ama vazgeçmekten değil,
sana ulaşamamaktan.

Eğer bir gün duyarsan içindeki sızıda beni,
bil ki hâlâ oradayım…
adının yankısında,
yarım kalan cümlelerimde.

Ve eğer bir gün dönersen
Bul beni,
hiçbir şey sormayacağım.
Ne nedenini, ne gidişini…

Sadece bakacağım yüzüne,
ve diyeceğim ki:

Geçmedim "Geçmedi…”

Gölgesiz

14 Nisan Salı