19
Yorum
50
Beğeni
5,0
Puan
325
Okunma
Solgun benizli yüzümle
Karşılıyorum aynaları.
Kimisi hâlâ çok güzelsin diyor,
Kimisi bilmiyor iç yangınımı.
Oysa eski resimlerde mutluymuşum.
Saçlarımı tararken
Gamzelerin dokunurmuş yansımaya.
Onlar eksik.
Yıllar bir bir toprakla doldurmuş çukurları.
Sevgiler bayram şekeri gibi erimiş üzerimde.
Her “seviyorum” diyen,
Bir parça eritmiş dudaklarında.
Yalan dünya almış her geçen gün ömürden.
Çınar ağacının uzayan yapraklarının
Sararıp düştüğünü
Görmemiş eksiltenler.
Zarif dokulu parmaklarım yaşlanmış.
Işıldayan yüzümde çizgiler yerleşmiş.
Silgiyle silinmeyen
Tebessümler sır saklamak için
Kahkahaya dönüşmüş.
Buğulu bakan gözlerimde
Mum misali gölgeler düşmüş.
Yorgunluğu atlamış uykularım,
Uykusuz kalmış.
Yalnızlık hiç gitmeyen misafire dönüşmüş,
Evimde baş köşeye oturan.
Korkular yerini bir bir kitap arasındaki
İşaretlenen notlarda gizlemiş.
Elleri öpülesi annem bile terk etmiş beni,
Acelesi varmış, yorgun düşmüş bedeni.
Sarılacak güven veren omuzlar
Erimiş toprak altında.
Geriye kalan ömürde üşümüş hava,
Doğmamış güneş.
Pencere kenarındaki solgun menekşem
Benim gibi gitmeye can atar olmuş.
İyi değilim bu aralar.
Biraz sen, biraz insanlar
Eritmişler duygularımı.
5.0
100% (24)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.