Sana yazıyorum bu mektubu uykusuz gecelerimden.
Bir kırgınlık var bedenimde, halsiz düşmüşüm.
Öyle bir his var ki yüreğimde, sanki ölecek gibiyim.
Adresde seni bulamayacak sahipsiz bir mektup buda.
Sen hiç gelmeyeceksin belki ama ben hep yazacağım.
O kadar cümleler sarf ettim ki sayfalara bilemiyorum;
kiminde özlem, kiminde hasret, kiminde de gözlerin var.
Ben seni anlatmaktan hiç bıkmadım, biliyor musun?
Kim bilir, belki çok uzaklardasın, belki de çok yakınımda…
Kendi ruhum bile senin sevgin kadar yakın olmadı bana.
Bazen rüyalarımda görüyorum seni, kar beyaz elbise içinde.
Hemen uyanıyor, kalemi kâğıdı alıp yazmaya başlıyorum.
Öyle uzun anlatıyorum ki kalem bile yoruluyor elimde.
Bir an hayalin beliriyor satırlar üzerinde.
Anlayamıyorum; bu nedir sence? Çok mu seviyorum, yoksa deliriyor muyum?
Sana kurduğum cümleleri okurken gözlerim doluyor.
O an tutuyorum kendimi; gözyaşları yakışmaz bana.
Ben değil, kalbim çok ağlıyor; alışamıyor gidişine.
Arada bir kızıyorum kendi kendime, “Yapma böyle,” diye.
Yokluğun ne zormuş; kalbimde, yüreğimde düşman bana.
Geçenlerde kardeşini gördüm.
“Abi, ne oldu sana böyle?” der gibiydi bakışı.
Durup bakamadım bile yüzüne, uzaklaştım oradan sadece.
Tüm insanlar artık acır gözlerle bakıyor yüzüme.
Aynalara bakmaya korkuyorum; “Seni unuturum,” diye.
Benim ömrüm senin olsun; bak, ben bitiyorum artık.
Türküleri dinlemiyorum artık; sensiz anlamsız kalıyorlar.
Eşyaların hiçbirine dokunmuyorum; hâlâ kokunu taşıyorlar.
Perdeleri bile açmıyorum; senden başka güneş doğmasın diye.
Bu mektubuma da bu cümlelerimle son veriyorum işte.
Seni sensiz yaşamaktansa ölüm düğün gibi gelir bana.
Kalbim her ne kadar tutsak kalsa da bu aşka,
içimde kopacak deli bir fırtına.
Gözlerim sana ağlayacak,
yüreğim sarsılacak
adını her duyduğumda.
Ve ben,
her hecede biraz daha dağılacağım.
Sana duyduğum sevdamla...

Erkan ŞEREMET