Gece gibi iner bu dağın zirvesine.
Bozkır susar,
karanlığının heybeti ile...

Rüzgar:
Gereksiz söz söylemez,
keser eşiğindeki perdesi...
Ama dili olan konuşur; utanmaz...

Göğsüne takıp işareti,
fotoğraf çektiren,
ay ışığında gördüğü gölgeyi
kurt sanan
var...

Bozkurt...
Yalnız yol alır;
sürü ile cesaret toplamaz.
Post giyen çoktur,
deriyi taşıyan az alemde...

Dilleri "vatan" der,
ayağı toprağa basmaz.
Toprak!
İz bırakmayanı tanımaz,
sahte olanı titretmez...

Alkışa ulumaz,
menfaate diş göstermez.
Rüzgar nerden eserse,
oraya gitmez...

Onun yönü kuzeydir;
çıkar değil...

Sofra serilse, başta oturmaz.
Açken de bir köşede,
eğilmez...

Söz ile değil, yük ile
ölçülür.
Yük sırtlanmayanın postu hafiftir;
ilk rüzgârda savrulur...

Bozkurt...
Ne bağırır,
ne pazarlık eder...

Gerektiğinde susar;
ama yürüdüğünde
cihanın şah damarını keser...!

Sadece hakikat toprağı titretir...
Çünkü gerçek ağırlık sessizdir...

Kendini kurt sananlar değil,
Bozkurt olmayı göze alanlara
selam olsun...

Turgay Kılıç
15/02/2026
22:11