Biranda devrildi koskoca ağaç
Yerlerde kozalak kaldı kimsesiz
Rüzgârın sertliği oldu bir kırbaç
Vurdukça kozalak pustu çaresiz

Güvendiği dalsız, sanki yabanda
Hayat dolu olan çehresi soldu
Yalnızlık hissiyle ıssız ormanda
Yaşamın zorluğu başlamış oldu

Korkuyla geçirdi ilk gecesini
Ertesinde vurdu hırçın bir ayaz
Bağrında tutarken dert çilesini
Sitemle titredi oldu bir enkaz

Yatağı taş oldu, yorganı diken
Başını koyduğu yastığı kardı
Bundan daha kötü ne olur derken
Gizemli ormanı uğultu sardı

Zorlukla atlattı uzunca kışı
Umuda tutundu, hasretlik çekti
Puslu havalarda damlayan yaşı
Kahırla çoğaltıp karlara ekti

Baharın şenliği cemreyle geldi
Eridi beyazlar, çamura döndü
Bir dolu koptu ki toprağı deldi
Kâbusa dönüştü, umudu söndü

Kaygıya kapılıp dibe batarken
Bilmedi aslında buda bir sihir
Doğa üzerine toprak atarken
Demedi bunda da vardır bir hayır

Ay geçti köklenip yeri çatlattı
“Kozalaklık” bitti bir fidan oldu
Zamanın içinde servi boy attı
Ormanda asırlık yerini buldu
SEYİT ALİ ORUÇ