Şağmir’in başında yüksek bir tepe,
Nurdan bir haleler doğdu yüzüme.
Meşenin altında biter bir küpe,
Aziz Dede nuru saçtı yüzüme.

Dünyanın malına dönüp bakmadı,
Şöhretin peşinde gönül yakmadı.
Haramı, yalanı dile takmadı,
Dürüstlük mührünü vurdu yüzüme.

"İyilik yapın siz, kuzum" der idi,
Yoksulun derdini her an yer idi.
Gönül sarayında ulu pir idi,
Şefkatle bakardı daim yüzüme.

Ehlibeyt soyundan, Resul dalıdır,
Onun yolu Hakk’ın gerçek yoludur.
Batıni ilmiyle hikmet doludur,
Ledünni sırları açtı yüzüme.

Ağuyu içip de şifa verendir,
Zahiri, batını bir an görendir.
Gönül bahçesinde güller derendir,
Cennetin kokusu geldi yüzüme.

Kur’an hurufunu ezelden bilir,
Havas ilmi ile dertlere gelir.
Ona sığınanlar canını bulur,
İlmin ışığını tuttu yüzüme.

"Işık sensin" dedi, "kendinde ara",
Derman olur imiş her türlü yara.
Gerek yok dünyada ak ile kara,
Gerçek aynasını kurdu yüzüme.

Keramet sahibi ulu bir ocağ,
Gariplere açar her zaman kucağ.
Sönmez bu dergahta tüten o ocağ,
Aşkın ateşiyle çarptı yüzüme.

Mezarı açıldı bir seher vakti,
Sanki bir güneşin doğuşu çıktı.
Cemalinden akan o kutlu aktı,
İlahi bir huzur doldu yüzüme.

Yattığı o tepe nura gark olmuş,
Sevenler gelerek muradın almış.
Gönül mülkünde bir saltanat kurmuş,
O mübarek eli değdi yüzüme.

Mübarek elini uzattı bana,
Can geldi bedende bu tatlı cana.
Hidayet eyledi o gün bu cana,
Hakk’ın rahmetini saçtı yüzüme.

Aşık TURHAL der ki; sözüm onadır,
Gönlümün kıblesi o pir canadır.
Can feda eyledim ulu sultana,
Aziz Dede nuru sindi yüzüme.

Hüseyin TURHAL