Unutma beni Asya,
adını gizlice fısıldadığım rüzgarlar hala senin saçlarını arıyor.
Kaldırım taşları hala ayak izimi taşıyor,
adını ilk söylediğim köşe, beni her sabah yokluyor.
Ben gitmiş olsam da
orada hala bir bakışım asılı,
bir vedam yarım,
bir susuşum eksik.

Unutama beni Asya,
çünkü ben kendimi hiçbir yere bırakmadım,
sadece sana gömdüm.
Kalbimin yerini biliyorsan,
beni hala orada
çırpınan bir sessizlik olarak bulabilirsin.

Ben unuttum kendimi,
sen unutma beni.
Bir çiçeğin adını bilmek gibi hatırla;
gerekirse yanlış telaffuz et ama
sakın silme içinden.

Çünkü ben,
bir ismin ucunda
bir dua gibi duruyorum.

Asya,
unutursan eksik kalırım.
Tamamlanmayan bir şiir,
çerçevesi boş bir fotoğraf,
yalnızca başlığı atılmış bir hikaye olurum.

Unutama beni Asya,
çünkü bazı insanlar
hatırlanmadığında
gerçekten ölür.
Benim mezarım yok,
adak taşım yok,
yalnızca hafızanda bir yerim var
onu da kaybedersen
tamamen yiterim.

Unutma beni Asya.
Unutama beni.
Çünkü bu hayatta
senin dışında hiç kimse
benim ismimi bu kadar güzel söylemedi.