1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Gece çöker omzuma, adını fısıldar duvarlar,
Sigaramın dumanında yüzün var, gözlerin var.
Ben seni severken dünya dönmeyi bıraktı sandım,
Meğer dönen dünya değilmiş… başım dönmüş, kandım.
Bir sen vardın içimde, bir de suskunluğum,
Gidişinle çoğaldı odamda yokluğun.
Yastığım sırdaş oldu, sabaha kadar ağlar,
Ben sustukça içimde bin fırtına kopar.
Seni sevmek kaderse, cezamı çekerim,
Adını her andığımda biraz daha tükenirim.
Ne bir helal bıraktın ne bir umut kırıntısı,
Bende kaldı sevdanın en ağır alıntısı.
Şimdi sokak lambaları benden yana yanmıyor,
Aşk dediğin şey demek ki herkese uğramıyor.
Ben seni ömrüm sandım, sen bir mevsimmişsin,
Ben yangındım be kadın… sen sadece rüzgâr esmişsin.
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz