Bu devirde hak ağlar,
Duvarlar dinler derdini.
Mazlum konuşur içinden,
Dışına vurmaz kederini.

Söz çoğaldı,
Öz azaldı,
Diller başka, kalpler başka.
Herkes “doğru” der kendine,
Yanlış gezer sokak sokak.

Adaletin terazisi var,
Ama rüzgârda savrulur.
Kimin gücü ağır basarsa,
Hak oraya devrilir.

Bir zamanlar kadı vardı,
Geceleri uyuyamazdı.
Bir mazlumun ahı varsa,
Yatağında duramazdı.

Şimdi dosya kalın kalın,
Vicdan incecik.
İmza bol,
Merhamet kıt.

Hak arayan yorulur,
Haksız olan rahat.
Doğru kapıda bekler,
Yanlış içerde berat.

Analar dua eder gece,
Çocuklar erken büyür.
Adalet geç kalınca,
Umut yavaşça ölür.

Sözümüz çok,
Gücümüz yok.
Haklıyız deriz,
Ama omuz bükük, başımız tok.

Makam büyür,
İnsan küçülür.
Koltuğa oturanın
Vicdanı üşür.

Ey bu çağın efendisi!
Adı var, kendi yok.
Adalet diye bağırırız,
Ses var, yankı yok.

Ama bil ki bu millet
Susar, unutmaz.
Sabreder, bekler,
Hakkı çöpe atmaz.

Bir gün gelir,
Hesap sorar zaman.
Ne mühür kalır,
Ne ferman.

O gün anlarsınız:
Mazlumun ahı
Taşır dağı taşı.

Ve biz deriz ki:
Bu çağ çok gördü zulmü,
Ama hak yine kazanır,
Allah büyüktür,
Gerisi yalan...

Erol Kekeç/10.02.2026/Sancaktepe/İST