Canım acıyor…
Ama öyle bir anda gelip geçen türden değil.
İçime yerleşmiş bir kış gibi,
Nereye baksam biraz soğuk,
Neye dokunsam biraz eksik.

İnsan bazen neden üzgün olduğunu bile anlatamıyor.
Çünkü bazı kırgınlıkların adı yok.
Ne tam bir vedaya benziyor,
Ne de kalmaya.
Ortada bırakılmış bir kalp gibi sadece…
Atıyor ama eskisi gibi yaşamıyor.

Ben güçlü görünmeyi öğrendim mesela,
Kimse anlamasın diye gülmeyi.
Ama gece olunca bütün maskeler düşüyor.
Bir sessizlik çöküyor içime,
Ve ben o sessizliğin içinde
Kendimle baş başa kalıyorum.

İşte en çok o zaman canım acıyor.
Kimse yokken.
Kimse “iyi misin?” diye sormazken.
Çünkü insan bazen bir kişiyi değil,
O kişide hissettiği huzuru kaybediyor.

Şimdi dönüp eski konuşmaları okuyorum bazen.
Bir zamanlar beni mutlu eden cümleler
Şimdi içimi paramparça ediyor.
Ne garip değil mi?
Bir insan önce yarana merhem oluyor,
Sonra yaranın ta kendisi.

Ben seni unutamadım belki de
Çünkü sana sadece kalbimi değil,
İçimdeki en saf yeri vermiştim.
İnsan en çok da
İyi niyetinin kırılışına üzülüyor.

Artık eskisi gibi heyecanlanmıyorum hiçbir şeye.
Bir şarkı açıyorum, yarım bırakıyorum.
Bir yere gidiyorum, içim gitmiyor.
Gülüyorum bazen ama
İçimde hiçbir şey kıpırdamıyor.

Sanki hayat devam ediyor da
Ben geride kalmışım gibi.
Herkes bir yerlere yetişirken
Ben hâlâ içimde yıkılan şeyleri toplamaya çalışıyorum.

Ve inan,
Bazı geceler nefes almak bile yoruyor insanı.
Çünkü kimse görmese de
İçinde sürekli savaş verdiğin düşünceler oluyor.
Kendine anlatamadığın şeyler büyüyor içinde.

Birine sarılmak istiyorsun bazen,
Ama kimseye yük olmak istemiyorsun.
“İyiyim” diyorsun bu yüzden.
Çünkü kimse uzun uzun kırılmış bir kalbi dinlemiyor artık.

Şimdi biri bana
“Neden bu kadar sustun?” dese…
Anlatamam.
Çünkü bazı acılar konuşunca hafiflemiyor.
Sadece insanın içine çöküyor,
Orada kök salıyor
Ve seni yavaş yavaş değiştiriyor.

Eskiden daha başka biriydim ben.
Daha kolay inanır,
Daha kolay gülerdim.
Şimdi ise herkese biraz mesafeliyim.
Çünkü insan bir kere çok kırılınca,
Kalbini korumayı öğreniyor.

Ama ne biliyor musun?
Bütün bu acının içinde hâlâ küçücük bir yanım
Bir gün her şey geçer diye bekliyor.
Belki biri gelir de
İçimdeki bütün yorgunluğu fark eder diye…

Ama o güne kadar
Ben içimde taşıdığım bu kırıklarla yaşamayı öğreneceğim.
Kimse duymasa da,
Kimse anlamasa da…
İçimde sessizce ağlayan o kişiyi
Kendim seveceğim.