Dün yine sararmış resme eğildim
Mektuplar eskimiş, zaman pas tutmuş
Bir an mutlu olurum sandım kendimce
Hasret vurdu içime, nefesim kesik

Anılar boğdu beni, sustum orada
Hasret yelken açtı, ben yok oldum ben
Kendimden sürgünüm, yerim yurdum yok
Rüzgârın elinde savruldum durdum

Hep vefasız derdin, kendin yaşardın
Bunca hatıradan sağ kalınır mı
Pul parasına hasret yollamışsın
Bu kadar yüke hangi yürek dayanır

Ben ecelsiz ölümdüm dün geceden
Sayfa sayfa şiir çöktü üstüme
Ölçüsüz kelimeler kesti içimi
Mektupların ağır, geceler uzun

Resimlere uzandım, hepsi sararmış
Gittiğin gün gibi ıslak ve soğuk
Gözlerim aynı gün, aynı vedada
Akan bir zaman yok, duran bir acı

Sen gideli kalem küstü elime
Kâğıt bembeyazdı, ben kapkaraydım
Bir tek cümle bile doğmadı bende
Çünkü sen yoktun, söz yetim kaldı

Dün yine duvarlar adını saydı
Saatler utandı, zaman geri kaçtı
Bir ev dolusu yokluk çöktü üstüme
Hasret ağır geldi, dizlerim çöktü

Dün yine anladım, geç ama netti
Yaşamak bazen ölmeye benzer
Dönersin diye beklemedim hiç
Ama dün yine… içimdeydin sen

@NURAL BEKTAŞLI