Böğürlenip durma insan oğlu,
Sesin göğe değmez sandığın kadar,
Kendi yankında kaybolur haykırışın,
Büyüklük sandığın şey, bir avuç gurur.

Sen bir kum tanesi kadarsın,
Rüzgârın önünde savrulan, yönsüz,
Dağ sandığın benliğin bir anda çöker,
Toprak bile adını zor hatırlar.

Kendini nimetten sayarsın,
Sanki her şey seninle var olmuş gibi,
Oysa bir nefeslik misafirsin burada,
Verilen her şey emanet… geçici.

Bakkkkkk!
Yerin göğün sahibi bir an diler,
Güneşli günü griye çevirir,
Fırtınayı salar üstüne… titrersin.

Kırıldı bahar dalları bir gecede,
Çiçekler savruldu acı rüzgârda,
Dün “benim” dediğin ne varsa,
Bugün elinden kayar… tutamazsın.

Sen hâlâ kendini nimetten sayarsın,
Aynaya bakıp kendine tapar gibi,
Unutursun seni var eden kudreti,
Ve bir gün ansızın eksilirsin.

Bu dünyada tek hakikat:
Ne mal, ne ün, ne de alkış,
Hepsi susar vakit dolunca,
Geriye sadece hesap kalır.

Allah…
Adı kalır her şey sustuğunda,
Sen yoksun, ben yokum, zaman yok,
Hakikat O’dur… gerisi bir gölge.

@NURAL BEKTAŞLI