Hak diye çıktınız kürsülere,
Nefsi gizlediniz dua içine.
Adı zikirdi, özü pazardı,
Çeşmenin tasını kırdınız yine.

Önce kalbi bozdunuz sessizce,
Sonra abdest dediniz kanlı ele.
Secde dizde kaldı, kalp zincirde,
Aynı yüzler saf saf dizildi yine.

Paylaş dedik, “veren Hak’tan eksilmez”,
Alan da veren de O’ndan silinmez.
Gafil olan bu sırra hiç erişmez,
Bilenler bu çağdan çekip gittiler.

Bir hırka giyip de şeyh kesildiniz,
Putlarınızı Hak diye bildiniz.
Kendi nefsinize kul kesildiniz,
Sonra kulluğu dilden düşürdünüz.

Durup durup tuz bastım ben yaraya,
Hac kapıda, gönül tapar dünyaya.
İslam şarttır evet, Hac da var aya,
Farzdan ötesini inkâr ettiniz.

Kul hakkı dağ oldu, omuz ezildi,
Yetim ahı göğe sessiz yazıldı.
Zalim güldü, adalet süzüldü,
Hesabı yarına bırakıp gittiniz.

Tas dediniz, içi boştu, su yoktu,
Söz çoktu ama Hak yoktu, yol yoktu.
Benlik tahtı yıkılmadan var yoktu,
Kapıyı bilerek kilitlediniz.

Bir damla Hak idik, unuttuk özü,
Aynada yüz değil gördük benliği.
Diz kırmadan bilinmez bu yolun izi,
Mühürlü kalplere yol görünmedi.

@NURAL BEKTAŞLI