Mükemmel çocuklar istemeyin
Kusursuzluk soğuktur
Cam gibi… kırılır, keser
Ama merhamet…
İnsanı insan yapan son sığınaktır
Bir karıncayı ezmeyen ayak
Yarın bir kalbi de çiğnemez
Bunu unutmayın
Dünya vicdansızlıktan çürüyor

Çocuklar parkta oynamalı
Toprak dizlerine bulaşmalı
Gökyüzüne bakıp
Bulutlara isim koymalı
Silah sesi değil
Kahkaha yankılanmalı sokaklarda
Çünkü bir çocuğun gülüşü
Bir şehri bile iyileştirir

Okulda kalem tutmalı o eller
Mürekkep bulaşmalı parmaklarına
Defterlere savaş değil
Sevgi yazılmalı satır satır
Bir öğretmenin gözlerine
Korku değil saygı dolmalı

Hiçbir çocuk
Bir tetiğin ucunda büyümemeli
Eline silah değil
Bir çiçek verin
Kırmayı değil
Yaşatmayı öğretin
Çünkü öldürmeyi öğrenen bir yürek
Bir gün kendini de yok eder
Ama seven bir kalp
Dünyayı yeniden kurar

Ağaç dallarını kırmayan çocuk
Rüzgârı incitmez
Çiçekleri ezmeyen ayak
İnsana basmaz
Merhamet küçük bir tohumdur
Ama büyüdüğünde
Bir öfkeyi susturur
Bir savaşı durdurur

Arkadaşını vuran değil
Yarasını saran çocuk yetiştirin
Öfkesini kusan değil
İçinde eritip iyileştiren
“Ben kazandım” diyen değil
“Biz kurtulduk” diyebilen
Çünkü gerçek zafer
Kimseyi kaybetmemektir

Sert olun… evet
Ama zalim olmayın
Tok olun… evet
Ama taş kesilmeyin
Çünkü çocuklar
Sizin sesinizle konuşur yarın
Ve siz neyseniz
Dünya da o olur

Mükemmel değil
Merhametli çocuklar yetiştirin
Karıncaya yolu değiştiren
Ağlayana omuz veren
Sevgiyi bilen, hissettiren çocuklar…
Çünkü bu dünya
En çok onları özlüyor
En çok onların kalbiyle
Kurtulacak…

@NURAL BEKTAŞLI