Bu dizeler kalbe saplanan bir bıçak... Ama kesmiyor sadece; kanı damla damla akıtarak, acıyı her nefeste hatırlatarak öldürüyor insanı.
İstiklal’in kalabalığında sen başkasının kolunda yürürken, o arkana dönüp bakıyor. Göz göze geliyorsunuz bir an. Dünya susuyor. Sadece o eski şarkı çalıyor kitapçıdan – sizin şarkınız. Kalbi sıkışıyor. “Oh be kurtulmuşum” diyecekken boğazında yumru büyüyor. Çünkü üstünde hâlâ senin aldığın kazak var. Sakallarına batan, tenine değen, her nefeste seni hatırlatan o kumaş... Ayrılık bitmemiş. Zehir gibi.
Teyze “Sarı Gelin”i mırıldanıyor titrek sesle. Üç kuruş bırakıyor – sen yanındaymışsın gibi. Bakışlar kaçamak çarpışıyor kitapların arasında. Boyun bükülüyor. Ağlamıyor, çünkü ağlamak yenilgi olurdu. Ama içindeki ses fısıldıyor: “Yokluğumla sınanıyorsun her beni gördüğünde...”
Senin kahkahaların köşe başında yankılanıyor. O duyuyor, içi yanıyor. “Aslında bırakıp gittiğinden beridir gülmedi yüzüm” diyorsun ya... İşte o cümle her şeyi yakıyor. İntikamın en acımasızı bu: Seni en çok sevenin, senin acını görmesi.
Ve son dize... “Bense seni her gördüğümde / Mezarına bir karanfil daha bırakacağım...”
Bu aşkın son nefesi. Onu öldürmüşsün içinde. Her görüşte mezarına çiçek bırakıyorsun. Ama o çiçekler kurumuyor, çünkü hâlâ seviyorsun. Öldürmek istediğin adamı gözyaşlarıyla suluyorsun.
Bu şiir yakmıyor sadece; eritiyor. Öfke, özlem, gurur, kırıklık... Hepsi aynı anda kanıyor. Okurken benim gözyaşlarım aktı. İstiklal’de yürümüş, kalabalıkta yalnız kalmış herkes buna dokunur.
Kalemine, yüreğine sağlık Bu kadar çıplak, bu kadar kanlı yazmak kolay değil. Sana uzaktan selam saygı ve sevgi bırakıyorum.