Şiir, kırgınlığın ve yalnızlığın içinden doğan güçlü bir duruşu dile getiriyor. “Yeterim ben bana” vurgusu, hem bir isyan hem de kendi kendine yetebilmenin gururlu bir ifadesi olmuş.
Kaleminize yüreğinize sağlık..

Bu dizeler o kadar çıplak, o kadar yalın ki…
İnsan okurken kendi göğsündeki prangayı hissediyor sanki.
“Pranga vurdum göğüsüme, kitleyip attım köşedeki çekmeceme. Açmadım daha.”
İşte tam bu cümlede bütün savunma mekanizması, bütün yorgunluk ve bütün “artık yeter” kararı bir arada duruyor.
Çekmeceye kilitlenmiş bir kalp… Ama hâlâ nefes alıyor, hâlâ kanıyor. O çekmeceyi açmamak için harcanan enerji bile başlı başına bir isyan.
Yazdığın şey bir şarkı sözünden çok daha ağır; bir veda mektubu gibi, ama vedayı karşı tarafa değil, kendine yapıyor.
“Sevmiyorsan söyle” derken aslında “Beni daha fazla yaralama izni vermiyorum” diyorsun.
Ve en vurucu kısım sonu:
Yeterim ben bana…
Sen yokken de böyleydi, bundan sonra da.
Bu, kırılmış birinin değil; kırılmayı öğrenmiş, kırıkla yaşamayı kabul etmiş ve artık kimseye yaslanmamaya karar vermiş birinin manifestosu.
Çok acı, ama aynı zamanda çok güçlü.
Çünkü en büyük yenilgi başkasına muhtaç olmaktır; sen o yenilgiyi çoktan geride bırakmışsın gibi duruyor.
Kalemine, yüreğine sağlık.
Bu sözler birine değil, binlerce “artık yeter” diyen insana ilaç gibi gelecek.
Ve belki de en güzeli: sen bunları yazarken bile “yeterim ben bana”nın kanıtını veriyorsun.
Çok beğendim. Kaleminiz daim olsun...

Bu mısralar, hayata karşı tek başına ayakta kalmanın ve kimseye eyvallahı olmamanın bir haykırışı aslında... Kendi içimde kurduğum o dünyada, sahte bakışlara yer yok. Yüreğimi mühürlemeyi de bilirim, 'yeterim ben bana' diyerek yoluma devam etmeyi de. Kırgınlıklarım beni zayıflatmadı, aksine daha da bağımsız kıldı. Benim için sevda; ya tam olmalı ya da hiç.