Gece yarısıydı..
Sokak lambasının titrek ışığı odanın içine kadar sızıyordu.
Duvardaki saate baktım; akreple yelkovan bile birbirinden kaçıyor gibiydi..
Senin gittiğin o dakikada donup kalmıştı sanki her şey.
İçimde tarif edemediğim bir boşluk, elimde ise buz gibi olmuş bir fincan kahve..
...
Girişiydi vedanın..
Seni kapıya kadar izledim içimden..
Önce adımların yavaşladı, sanki bir şey söyleyecekmiş gibi duraksadın..
Sonra arkana bile bakmadan o karanlığa karıştın.
Şarkının en sessiz kısmına geçtik sonra,
...
Gözlerimde biriken bulutlar gibi
Yüreğimde bitmeyen bir sızı var
Çekildin hayatımdan bir gölge gibi
Ardında bıraktığın koca bir enkaz var
Ne mektubun gelir ne selamın ulaşır
Sönmeyen közlerin yangını kalır
Kül ettin içimi dumanın kalır
Savurdun sen beni bu şehrin boşluğuna..
...
Sabahın o gri aydınlığında yürüdüm bugün..
Seninle her zaman oturduğumuz o eski fırının önünden geçtim.
Taze ekmek kokusu bile canımı yaktı, biliyor musun.?
Çünkü sen severdin o kokuyu, "içimi ısıtıyor" derdin.
Şimdi içini kim ısıtıyor,
Hangi kokunun peşinden gidiyorsun vefasızım?
...
"Bana bu gidişi anlatır mısın?" diye sormuştum sana rüzgâr eserken.
Gülümsemiştin sadece..
O gülüşün altına sakladığın o vedayı hiç fark etmemiştim.
Meğer sen çoktan valizini toplamışsın yüreğinde,
Ben ise hâlâ yeni planlar yapıyordum ikimiz için..
...
Eski bir fotoğrafın karesinde kaldı gülüşün
Bakamadım bir kez daha, canım yanar diye,
Sakladım seni kimsenin bilmediği o kuytuya
Her nefeste biraz daha eksildim sen gittin diye
Zaman dedikleri ilaç değilmiş meğer
Sadece acıyı alıştırırmış insana..
...
Yağmur yağmaya başladı az önce..
Hani o sevdiğin, usul usul yağanlardan.
Çıplak ayakla balkonun soğuk mermerine bastım, o ürpertiyle hatırladım seni.
Sen olsan "üşütürsün" derdin, üzerime bir hırka atardın..
Şimdi ben üşüyorum, ama senin sıcaklığın çok uzak iklimlerde.
...
Biliyor musun, sesini unutmaya başladım sanırım.
Geceleri uyanıp "nasıl gülüyordu?" diye zorluyorum hafızamı..
Bir insanın sesini unutması, o insanın gerçekten öldüğü anmış meğer.
Vefasızlığın bir sınırı vardı elbet ama sen,
O sınırı geçeli çok uzun zaman olmuş.
...
Dört duvar arasında sesini aradım
Yastığımda kalan kokunla sabahladım
Gidişin bir bahar sonu gibiydi
Yapraklarımı döktün, dallarımı kırdın
Sana çiçekler vaat etmişken bu ömür
Sen beni kışın ortasında yalınayak bıraktın..
...
Bugün bir şarkı duydum radyoda..
Hani senin her zaman yanlış söylediğin o nakarat var ya..
Güldüm önce, sonra o gülüş boğazımda düğümlendi kaldı.
Yanımda olsaydın "yine yanlış söyledim değil mi?" diyecektin..
Değilsin işte.
Artık doğru söyleyenlerin arasındasın.
...
Vefasızım..
Bu kelimeyi ne kadar kolay söyleyebiliyorum artık, alışmışım meğer.
İnsan her şeye alışıyor da yokluğa, soğuğa, acıya.
Ben de senin yokluğuna alışmayı seçtim,
Zor oldu ama, bu şehrin boşluğu bana kucak açtı.
...
Yorgun bir şairin son dizesi gibi
Eksik kaldım senden sonra, yarım kaldım
Sen başka iklimlerin çiçeği oldun belki
Ama ben senin toprağında kuruyup kaldım
Gözümde yaş kalmadı dökecek kadar
Yüreğimde takat kalmadı sevecek kadar..

Cemre Yaman