Gönül evimizin temeli attık, Nihal,
Duygu seliyle değil, emekle, alın teriyle.
İlk altı kapıdan “oldu” diye geçtik,
Şimdi yapma vakti, her tuğlası seçilmiş.

“Kırıldım” demek emektir, Nihal,
Yürekte hançer, dilde bal olur.
“Sen böylesin” demek kolaydır,
Lakin biz inşa ederiz, yıkmayız.

Senin sessizliğinin altındaki derin,
Geçmişin gölgesini anlama emeği.
Benim öfkemin ardındaki korkuyu,
Senin gözlerinde bulma sabrı.

Kazanmak değil murat, bizde kalmak,
Uzlaşma teriyle yoğrulmuş bir yuva.
Kibri koyup kapının eşiğine,
“Biz” deyip geçmek her gün yeniden.

Sabah çayını birlikte demleme emeği,
Akşam yorgunluğunu bölüşme kudreti.
Sıradanın ağır yükünü omuzlamak,
İşte aşkın mayası, Nihal, bu rutin.

Artık sevgi, kendiliğinden çıkan bir çiçek değil,
Her sabah sulanan, her gece korunan bir fidan.
Romantik bir his değil, bir tercih,
Nefes alır gibi seçtiğimiz bir iklim.

Duygudan emeğe geçtik, Nihal,
İnşaat alanıyız şimdi biz.
His yüklü bulutlar dağıldı,
Şimdi işçiyiz, taş taşırız sevginin.

Aşk, bir söz değil, eylemin ta kendisi,
Etik bir duruş, ömrünce süren bir naz.
Masalsı bir yolda, duyum ötesi bir izde,
Yürümenin adıdır, Nihal, emekle örülen bu haz.

Tasavvufu iki bedende yaşamak,
Mecazidir her kavga, her barışık.
Benzetmelerimiz, birlikte tüttürdüğümüz bu ocak,
Derin, zarif, tutkulu, erotik bir inşaat.