Gece yine bana kaldı,
Işıkları kapattım sen görünmeyesin diye. Olmadı.
Yokluğun karanlıkta daha net.
Bir zamanlar adımı ağzına yakıştıran sen,
Şimdi hiç söylememiş gibi susuyorsun.
İnsan en çok alıştığı sesten sağır oluyor.
Kalbimi senden geri alamadım,
Ayıp olur sandım.
Zaten kırık bir şeyi sahibinden istemek,
Fazla umutlu bir davranıştı.
Ben umudu da sendeyken bıraktım,
Seni umudumda unuturum sandım.
Beni terk etmedin aslında,
Yavaş yavaş eksilttin.
Önce bakışını çektin, sonra sesini, en son beni.
Fark edemedim,
Çünkü aşk kendini hep geç sayar.
Şimdi aynaya baktığımda,
Benden önce sen duruyorsun.
Bu yüzden yüzümü sevmiyorum.
Birinin hatırası bu kadar yakışınca,
İnsan kendini kıskanıyor.
Sana kızmadım,
Kızmak hâlâ hissedebilmenin yansımasıdır. Ben kızamayacak kadar dağıldım. Toplanamadım, toplanmak dönmeyi gerektirir.
Adını anmıyorum, çünkü sesim titriyor.
Titreyen şey güçlü değildir derler ya.
Yalan.
En çok acıyan yer hala canlı olandır.
Eğer bir gün beni hatırlarsan,
Vicdanına sığdırma.
Ben orada duramayacak kadar yaralıyım.