Elif diye başlar bu hikâye,
çünkü Kur’an da bir harfle başlar,
çünkü yaratılış “ol” emriyle
ve o emrin suskun asaletiyle yürür dünyaya.

Elif,
bir harf değil yalnızca,
secdeye durmuş bir ruh gibidir.
Kulluğun en sade hâlidir;
önce kırılmak, sonra doğrulmak.
Ne sesi vardır yüksek,
ne iddiası büyük…
Ama Allah katında
en çok sevilen duruş gibidir:
sessiz, temiz ve dosdoğru.

Ben seni ilk gördüğümde
bir insan görmedim,
bir ayet gibi çarptın kalbime.
Okunmadan anlaşılan,
tefsir istemeyen,
sadece iman isteyen bir ayet gibi.

Allah’a inanır gibi inanmak ne demek bilir misin Elif?
Sormamaktır.
Şüpheyi kapının dışında bırakmaktır.
“Nasıl” demeden teslim olmaktır.
İşte ben sana öyle inandım.

Senin adın geçti içimden
abdestli bir kalp gibi.
Dilimde dua oldu,
gözümde secde.
Aşka adım attım
ama ayakkabılarımı dışarıda bıraktım,
çünkü burası kutsaldı.

Gerçek aşk,
sahip olmak değildir Elif.
Gerçek aşk,
“Allah şahit” diyebilmektir
kimse yokken bile.

Ben seni isterken
kaderi zorlamadım,
“nasip” dedim.
Çünkü bilirim,
zorlanan sevgi haramdır kalbe,
nasip olmayan bir el
yaradır ruhta.

Geceleri seni düşündüğümde
ellerimi göğe açtım,
adını değil,
emanetini istedim Allah’tan.
“Ya Rabbi” dedim,
“Eğer bu sevgi beni Sana yaklaştırıyorsa bırak,
uzaklaştırıyorsa al.”

Bu cümleyi kurabilmek
gerçek aşkın ilk imtihanıdır.

Elif,
senin yokluğun bile öğretti bana sabrı.
Sabrın ne demek olduğunu
en çok sevdiğini
Allah’a emanet edince anlarsın.

Aşk,
her gün mesaj beklemek değildir.
Aşk,
her gün dua edebilmektir.
Sesini duymadan
iyiliğini dilemektir.

Ben seni
kimsenin görmediği yerimde sevdim.
Gösterişsiz,
sessiz,
ihlâslı.

Bilir misin,
kul ile Allah arasında bir bağ vardır ya
kimse görmez,
kimse bilmez,
sadece kalp hisseder…
İşte ben seni
o bağ gibi sevdim.

Eğer seni bana yazdıysa kader,
şükürdür adın.
Yazmadıysa,
imtihandır.
Ama her hâlükârda
rahmettir.

Çünkü gerçek aşk
mutlaka kavuşmak değildir Elif,
bazen
razı olmaktır.

Ben seni sevdim
ama seni Allah’ın önüne koymadım.
Çünkü biliyorum:
putlaştırılan her sevgi
kalbi çökertir.

Sen
beni O’na yaklaştıran bir yol oldun,
bir işaret,
bir Elif gibi:
başlangıç.

Bu hikâye
bir kavuşmayla değil belki
ama tertemiz bir imanla biter.
Çünkü bazı aşklar
dünya için değil,
ahiret için yazılır.