Çocukluğum mudur yoksa doğduğum yer mi,
Ben nedense hep hüzünü sevdim.
Gurbet mi, sıla mı bilmem nedendir,
Ben her zaman hüzünlü sevdim.
Yoksa ruhuma mı işlemiş artık,
Ben her zaman hüzünlü sevdim.

Elime alınca defter kâğıdı,
Nedense ilk cümlem hüzünlü gelir.
Ben böyleyim…
Her zaman hüzünü sevdim.

Kokusu kaldı avuçlarımda uzak evlerin,
Kapı gıcırtısında annemin sesi.
Bir tren düdüğü gibi içimde hasret nefesi,
Gittiğim her yol, döndüğüm her yer eksik.
Nedendir bilinmez, hüzünlü sevdim.

Bir taş koydum yüreğime, adı memleket,
Ağırlaştıkça ben oldum.
Sıla uzakta bir fotoğraf şimdi,
Gurbet, cebimde kırık bir saat.

Sevdim;
Sevinci de hüzne katıp sevdim.
Gülüşüm bile biraz yarım,
Çünkü ben
Hep hüzünle tamam oldum.
Nedendir bilinmez, hüzünlü sevdim.

Bildiğim şu ki:
Kalbim ne zaman sustuysa,
Bir özlem konuştu içimde.
Ben her zaman hüzünlü sevdim—
Ve bu sevda,
Beni bana benzetti.


ALİ RIZA COŞKUN

------------------------------------------------------------
Kıymetli kalem

Nilüfer Aksu’dan;

Hüznünü seven
hüznünü sahiplenen
hüznünün bilincinde olan.
Melankolik değil hüzünlü insan severim.