Değerli öğretmenlerimizden alıntılar

Ali Rıza Coşkun
@alirizacoskun



Ey yaylalar…Yaylalar…
Keçi çanlarının ahengi,
sarı çiçeklerin sükûtu,
bulutların gölgesine gizlenen o eski günler

Gurbette büyüdük,
sıla içimizde bir sızı oldu.
Özlem bir diken,
vuslat bir yamaç kadar uzak…

Ana sesi gibi yaylalar,
baba eli gibi emek,
kardeş gülüşü gibi sıcak…
Hepsi bir ağıt şimdi,
başını dizime koymuş
yıllar gibi ağlamakta


bizdeki eski adımlar yok,
bizdeki çocukluk sesi yok…
Belki de bizi oraya çağıran o eski günler
sadece hatıralarda kalmış.

Yaylalar…
Tertemiz yüreklerin eviydi,
“Gel otur.” diyen kapıların,
“Buyur.” diyen gözlerin memleketiydi.

Bir rüzgâr vardı…Saçımı değil, içimdeki masumluğu ürpertirdi.Şimdi esecek olsa, ah o temiz havasıyla toprağa düşmüş bir fotoğraf gibi savurur beni.

Bir su vardı…
Avuç içime değdi mi
Dağ taş beni çağırır:
“Gel hele, gel de eski günlere değsin yüzün.” diye.
Ama elim uzanır, zaman kayar gibi.

Kim bilir kaç gülüş kaldı geride,
kaç masumiyet bıraktık o yeşil örtüde…Yaylalar…

Dumanı tüten o taş evler şimdi birer gölge. Bacası sönmüş ocaklar gibi duruyor içimde bir üşüme, bir özlem.

Çocukluğum çıkar önüme,
yürür yamaç yamaç.
Bir tın sesi, bir su şırıltısı,
bir de anama benzeyen o serin sabah…Yaylalar…

Adını alsam dilime, bir rüzgâr eser içime.
Çocukluğum çıkar önüme,

İçimizde bir umut var ama gönlümüz de kırgındır Şimdi kenetlenmenin zamanıdır… Ne diyeyim? Savrulup gidiyoruz bir yerlere… Ne diyeyim?

Ne diyeyim, erozyon mu vurdu, yol göçük aldı;Üç beş yiğit seslense de kimse duymuyor meğer;Bir yanım yanık, öbür yanım sızı… Ne diyeyim?

Ne diyeyim, elde kaldı bir avuç solan değer,Elde ne kaldı…Bir avuç suskunluk,
bir yürek dolusu kırgınlık,ve hatıraların arasına sıkışmış kaybolmuş güzellikler yalnızca.

Geçmiş,
bizden umudunu kesmiş gibi
arkasına bile bakmadan çekip gitmiş.

Bir türküye başlasak
sözler eksik,
bir mani dizsek
kafiyesi yetim kalır.

Kültür dediğimiz,
örf âdet dediğimiz,
hepsi avuçlarımızdan
kum gibi süzülüp gitmiş.

Şimdi herkes kendi fırtınasında,
kulaklarını tıkamış,
gözlerini kaçırmış.
İyilik yorgun,
dürüstlük kırık,
hakikat susturulmuş.

Civarda bir ihtiyar “Ah” dese
bütün mahalle susardı;
toplanır başına hattını sorardı.

Şimdi kelimeler boş,
yeminler çok ucuz,
dostluklar saman alevi gibi—
bir yanar, bin söner.

Söz, bir zamanlar yemin gibiydi;
bir ağızdan çıktı mı dağlar eğilirdi önünde.gözler sanki perdeli,
yürekler birbirine yabancı.

Bir tas çorbanın buğusu
artık ne sofrayı ısıtıyor
ne de kalplerimizi.Elde ne kaldı…
Bir zamanlar baş tacı ettiğimiz değerler,
şimdi rüzgârın savurduğu yaprak gibi,

Güzelliğin tarafında kalabileyim,
iyilerin yanında kalabileyim,
İyilik yolunda ölebileyim,
doğrunun izinde yürüyebileyim istiyorum.

Güzelliğin tarafında kalabileyim,
iyilerin yanında kalabileyim,
İyilik yolunda ölebileyim,
doğrunun izinde yürüyebileyim istiyorum

Ne ister insan?
Ben hepsini isterim.
Ama en çok da şunu:
Güzelliğin tarafında kalabileyim,
iyilerin yanında kalabileyim,

Bir nimetin adı olmaktan çıkıp
şükrün kendisi olsun istiyorum.
Kötüye gidiş durulsun,
kötülükler yolda dökülsün,
kötü insanlar ya iyileşsin
ya da Rabbim’e havale ettiğim yerde

bir selam bir ömre bedel olsun,
gülmek bir sadaka gibi
herkese iyi gelsin istiyorum

ateşimi duaya dönüştüren bir kudret istiyorum.Bir şair isem,
kalemim ıslansın rahmetle,
ilhamım gelsin secdeden,

Yüreğim…Bir derya gibi çoşsun fakat taşmadan,içinde volkanlar patlasın ama kimseyi yakmadan

Gözüm birine değdi mi,
onda kendi eksiklerimi değil,
Allah’ın dokunduğu güzelliği görelim istiyorum

İstiyorum…
Bir insanın istediği kadar değil,
bir kalbin taşıyabildiği kadar geniş bir dünya.
Kötülüğün gölgesiz kaldığı,
iyiliğin adım sesinden tanındığı,
bir sabah vakti gibi berrak bir dünya istiyorum.

Sordum kendime bin kez:
“Kimdir bu içimde nefes alan sükûnet,
Kimdir bu gecemi gündüze çeviren el?”

Yollara düştüm yine,
Bir ateşten iz sürüyorum içimde.
Geceler boyu konuşuyor sessizliğim,
Her sükûnet, seni fısıldıyor gizlice.