Mahkeme salonu gibi içim,
her düşüncem sanık,
her suskunluğum delil.
Adım dosyalarda eksik yazılmış,
vicdanım kırmızı kalemle çizilmiş.
kader sanmayın ölümü
beni bir sabah fikrimde boğdular.

Gittiğim her yol geri dönüşsüzdü,
aynı sokaklardan bin kez sürgün edildim.
Yaşamak dedikleri şey
başkasının cümlesini ezberlemekti,
itiraz edince susturdular.
kader sanmayın şu ızdırabımı
benim yaşam sevincimi aldılar.

Kalabalıklar içinde tek başıma çoğaldım,
kimse yüzüme bakmadı
herkes arkamdan konuştu.
Zaman, olan biteni affetmedi,
sadece üstünü örttü.
kader sanmayın bu maruz kaldıklarımı
beni sabrımla sınadılar.

uzun uzun bakıştım,anlaştım, duvarlarla
insanlardan daha dürüsttüler.
Aynaya baktığımda
kendime bile beraat veremedim.
Yanlışlarımı sevdim,
doğrularım beni terk etti.
kader sanmayın,ölümü
Beni fikirlerimde boğdular.


Deliliği kutsal sanmayın,
aklımı ben kaybetmedim.
Ber taraf edıldıgım duygularımdan
Affımı isteyemedim
Bir sigaranın ömrü kadar kaldı hayattım,
Dile getiremedim,
İçimde biriken herkes
birer birer sessizce gömüldü.
yazgı değildi,ölümüm
beni yaşarken mahkûm ettiler.