Hatırlar mısın, yağmur camlara ağır ağır vururdu,
Sessizliğin odamda uzun geceler kururdu,
Gözlerin benden kaçtıkça içimden bir şeyler kopardı,
Aynı masada oturup yabancı kaldığımız anlar vardı.

Bir akşam üstüydü, sesin sokağa karışmıştı,
Yorgun omuzlarıma bir yük, ellerime günün kiri yapışmıştı,
Gözlerin bir şey demeden çoktan uzaklaşmıştı,
Kapının eşiğinde yarım kalmış sözlerim kaldı.

Benliğimi soyunup yanında kül olmadım mı?
Her düşüşte seni tutup yeniden doğrulmadım mı?
Bir bakışın uğruna ömrümü soldurmadım mı?
Gül diye sakladığım yerde kanayan bir yara kaldı.

Geceler boyu yazdım, göndermeye kıyamadım,
Kağıtları katladım, yırtmaya da dayanamadım,
Adını silmek için bin kez kalem araladım,
Her silinen harften sonra daha derin bir iz kaldı.

Yağmurdan kaçıp sığındığımız o köşe başı ıssız,
Adını kazıdığım duvar şimdi suskun, kimsesiz,
Birlikte oturduğumuz bankta gölgem de sensiz,
Her geçişimde kalbime çöken ağır anılarım kaldı.

Bir vakit omzuma baş koyup uyuyakalmıştın,
Sessizce nefes alıp kalbime sığınmıştın,
Şimdi yabancı gibi ardını dönüp gitmişsin
Dünle bugün arasında kopuk hatıralar kaldı.

Aynı çatı altında iki ayrı yalnızlıktık,
Birimiz bekleyen gece, birimiz erken sabahdık,
Kırılan saat değildi, birlikte geçen zamandı,
Durmayan akrep gibi içimde ayrılık kaldı.

Bir kavga sabahıydı, perdeler bile örtülü hayata küskündü,
Sözlerin keskin bıçak, susuşların daha üstündü,
Gözlerimdeki sızı sen gidince görünürdü,
Aynaya her baktığımda çoğalan çizgilerim kaldı.

Bir vedayı bin kere içimde yeniden yaşadım,
Kendi gölgemden kaçıp yine sana rastladım,
Affetmek istedim ama yaralarım hep taze kaldı
Kapanmayan hesaplardan geriye acılarım kaldı

Uykusuz gecelerde kapıya düşerdi gözüm,
Her geçen ayak sesi sanırdım sensin,özüm!
Bir umutla doğrulup sonra çökerdi dizim,
Beklemekten yorulan kalbimde derin bir sızı kaldı.

Şimdi ne eski bir sokak ne de dönülen bir kapı var,
Hatıralar yorgun, içimde solgun bir bahar var,
Adını anmak bile sanki ağır bir yük kadar,
İçimde kapanmayan bir vedanın izi kaldı.

Artık ne soru kaldı ne de cevap bekleyen bir yanım
Gidişinin ardından sustu içimdeki limanım
Bir zaman “biz” dediğim her şey dağıldı bir an,
Senden arta kalan tek şey: içimde eksik bir can kaldı.