Şimdi seni düşünüyorum Keçiören sokaklarında,
Adımlarımın ucunda bir sitem, cebimde sana biriktirdiğim dualar.
Dutluk’tan aşağı süzülen rüzgâr bile mahcup bugün,
Çünkü seni arayan gözlerimde, koca bir kentin ağırlığı var.
Bakıyorum her yüze, her sokağa, her eski dosta;
Dünya dönüyor, hayat akıyor da... Bir tek sen yoksun.

Ama sanma ki bu sokaklar bomboş, sanma ki yalnızım,
Benim yanımda, senin bile hayal edemeyeceğin o devasa sevgin var.
Seni sevmek; Estergon’un burçlarından tüm Ankara’yı seyretmek gibi,
Mağrur, yüksek ve biraz da ulaşılmaz...
Seni sevmek; bir kış günü Keçiören’in ayazında,
Sadece senin sıcaklığını düşünerek ısınmak kadar mucizevi.

Öyle bir sevgi ki bu, Şelale’nin sularına karışsa coşku olur,
Teleferik’ten aşağı sarsa şehri, tüm yollar sana çıkar.
Ben senin yokluğunu bile senin sevginle donattım;
Kaldırımlara adını yazdım sessizce, her köşeye kokunu bıraktım.
Sen burada değilsin, evet, ellerim boş kalıyor belki,
Ama kalbim, bu ilçeye sığmayacak kadar seninle dolu.

Gitsen de, gelmesen de, bu sokaklar artık bizden bir parça,
Çünkü ben bu gri şehri, en çok senin sevginle boyadım.
Şimdi Keçiören’in her parkında, her ağaç gölgesinde,
Senin haberin yokken, biz seninle el ele yürüyoruz aslında.
Sen yoksun... Ama sevgin, bu şehirden bile daha büyük burada.

(KOR)