KİM BİLİR


Bu gecede her gece gibi
Gören gözlerim kan çanağı
Umutlarım yerle yeksan
Gönlüm talan edilmiş virane...
Yüreğim sessiz çığlıklara gebe!
Çaresiz marazi ruhuma
Meyhaneler yoldaş
Meyler sırdaş oluyor..!

And olsun ki
Sabahlar olsun istemiyorum!
Biliyorum ki gün doğarsa
Yorgunluğuma liman olan
Düşler otağında ki sevdalarım yarım kalacak!
Korkuyorum hemde delicesine korkuyorum
Gün ağırırken karanlıklarda boğulmaktan!

O yüzdendir ki
Tan vakti gelip çatınca kalbim tekliyor!
Yalnızlık duygusu ruhumu esir alıp
Sinem de onmaz yaralar açıyor!

O an
Gülen gözlerim hiçlik aleminde kayboluyor!
Kaybolurken de
Sanki
Sahipsiz mezar taşlarıyla
Dört bir yanıma geçit vermez duvarlar örüyor!



Her yeni doğan günde içimde
Yarım kalan yaşanmışlıklar
Kalbimi yorgun düşürüp celladım olurken
Umutlarım tek tek ellerimden kayıp gidiyor!

Umutlar elimden kayıp giderken
Her sabah küllerimdem yeniden doğarak
Hayata "merhaba" demeye...
Ne mecalim, ne gücüm ne de yüzüm kalıyor!



Dilimden dökülemeyen sözler
Yüreğimi paramparça etsede
Susuyorum, susarak haykırıyorum!

Bu öyle
Sessiz sedasız çekip giden suskunluk da değil
Çaresizliğin kangerana çevirdiği
Haykırışların gürültülü suskunluğu!

*

Günün ilk ışıklarıyla gece kapanırken
Belki diyorum belki
Bir gün güneş bütün ihtişamıyla
Gece çöken karanlıkların üzerine doğar..!

Kim bilir belki o gün bu aciz kul
Yarım kalan sevdalarını, umutlarını
Gecelere sığdırmaktan vazgeçip,
Meyhaneden, neylerden umut beklemez..!

Kim bilir belki o gün bugündür.
Umutların
Yeşile, maviye sürgün verdiği gün!
Kim bilir..!


28.01.2026 Ank P.Çetin